आज बऱ्याच दिवसांनी डोटा खेळलो.
काल एक कॅफेकरी मित्र ऑनलाईन भेटला होता त्यानं नेमकं डोटाचं नाव काढलं. रहावलं नाही. तडक वॉरक्राफ्ट-३ डाऊनलोडला लावला, आज ऑफिसातून घरी आल्या आल्या इन्स्टॉल, डोटा डाऊनलोड केला अन् खेळायला सुरूवात. डोटा. पूर्ण नाव – डिफेन्स ऑफ दि एन्शिअन्ट्स. डोटा हा वेगळा असा गेम नाही. वॉरक्राफ्ट या स्ट्रॅटेजी गेमचा हा एक तिऱ्हाइतांनी (थर्ड पार्टी) बनवलेला मॅप (किंवा सनारियो) .

डो़टा-फॅन आर्ट, स्रोत(http://chirugeon.wordpress.com/)

वॉरक्राफ्टमधे हा रिअल टाईम स्ट्रॅटजी गेम. यात तुम्ही साधनसामुग्री गोळा करणे, स्वतःचं राज्य स्थापून त्याचा विकास करणे (आईश्शपथ सांगतोय, हा सगळा प्रकार शुद्ध मराठीत लिहिताना इतकं विनोदी वाटतंय….) त्याचबरोबर एखाद-दोन नेते आणि सेना घेऊन शत्रूंचा नायनाट करणे हे प्रकार करता. एज ऑफ एम्पायर्स, एज ऑफ मायथॉलॉजी, डॉन ऑफ वॉर वगैरे गेम्स या प्रकारात मोडतात.

वॉरक्राफ्ट या मूळ गेमवर आधारित असला तरी हा डोटा हा उपप्रकार मूळ खेळापेक्षा प्रचंड वेगळा आहे. टॉवर डिफेन्स ही त्यामागची मूळ संकल्पना, पण त्यातही थोडा फरक. टॉवर डिफेन्स मधे तुमच्या टीमचं एक महत्वाचं ठिकाण असतं (झाड, घर वगैरे) अन् शत्रूच्या झुंडीच्या झुंडी येऊन हे ठिकाण नष्ट करू पाहतात. यावेळी शक्य तितके टॉवर्स बांधून या शत्रूंच्या लाटांना त्यांच्या इप्सित स्थळी पोहोचण्यापासून रोखणे हा मुख्य उद्देश असतो. जितके जास्त शत्रू रोखले जातील तितके अधिकअधिक चांगले टॉवर्स बांधता येतात अन् अधिकाधिक शक्तीशाली शत्रूंच्या लाटा थोपवता येतात. एकूण मजा असते

पण डोटा हा पूर्णपणे टॉवर डिफेएन्सही नाही. यात दोन टीम्स, प्रत्येकाला स्वतःचं ठिकाण वाचवून दुसऱ्या टीमचं ठिकाण पाडायचं असतं. प्रत्येक खेळाडू एक हीरो नियंत्रित करतो. नियमित कालावधीने प्रत्येक टीमच्या छावणीतून सैन्याच्या झुंडी बाहेर पडतात. खेळाडू या झुंडींच्या सहाय्याने प्रतिस्पर्धी संघाच्या (टीम ला प्रतिशब्द आठवला, यिप्पी वगैरे.) छावणीकडे आगेकूच करतात.प्रतिस्पर्धी संधाचे सैन्य किंवा हीरोज् ठार केले की आपल्या हीरोला एक्सपिरियन्स अन् सोनं मिळतं. एक्सपिरियन्स वाढला की लेवल वाढते, हीरोला नवनवीन अस्त्रे अन् शक्त्या प्राप्त होतात. सोनं वापरून वेगवेगळी शस्त्रे घेता यातात.

प्रत्येक हीरोच्या वेगवेगळ्या शक्त्या, हाताळायची पद्धतही वेगळी. त्यांच्यासाठी घ्यावयारी शस्त्रं वेगळी, मिळणाऱ्या शक्त्या निवडायचा क्रमही समोरच्या संघात कोणते हीरो आहेत त्यावरून बदलणारा. काही हीरोज् मोठ्या सैन्याला एकाहाती भिडू शकणारे, प्रचंड मार खाऊ शकणारे, याऊलट काही लपूनछपून कल्लोळ माजवणारे. काही एकटेच धोपणारे तर काही स्वतःसोबत अख्खी फौज गोळा करून समोक दिसेल ते भुईसपाट करणारे. अशक्य शक्यता. (सशक्त बंड्या…)

डोटा खेळणं बंद होऊन जवळजवळ तीनएक वर्षं झाली असतील पण आठवणी आजून ताज्या आहेत. हा एक गेम सतत अपडेट होत असतो. आज सुरू केला तेव्हाच बरेच बदल जाणवले. असाच मल्टिप्लेअर खेळायला घुसलो तर पार मारली जाईल. बघू. एकदोन आठवड्यांनी काय होतंय ते…

फीडली

गेला साधारण एक महिना मी माझे आवडते ब्लॉग आणि गूगलवरच्या बातम्या वाचण्यासाठी “फीडली” नावाचा एक फीड रीडर वापरतोय. फीडली हा फायरफॉक्स आणि गूगल क्रोम चा विस्तार म्हणून स्थापन करता येतो (म्हणजे, इट कॅन बी इन्स्टॉल्ड अॅज ए फायरफॉक्स ऑर गूगल क्रोम एक्स्टेंशन)

फीडलीचा मिनीबार

फीडली तुमच्या गूगल रीडरच्या फीड्स अत्यंत सुटसुटीत रचनेत सादर करतो, अत्यंत सोप्या प्रकारे नवीन ब्लॉग्ज आणी फीड्स ना सबस्क्राईब करू देतो तसेच वाचनाच्या सोयीसाठी तुमच्या फीड्स चे वर्गीकरणही करू देतो.

जर विस्तार म्हणून वापरायचं नसेल तर http://www.feedly.com/home या संकेतस्थळावरून परस्पर वापरता येतो.

फायरफॉक्स चा विस्तार म्हणून वापरताना प्रत्येक पानावर फीडलीचा एक मिनी टूलबार सदैव आपल्या उजवीकडे असतो, यावरचे पर्याय वापरून आपल्याला आपल्या फीड्स, बातम्या आणि आवडत्या ब्लॉग्ज् मधून अत्यंत सहजपणे चाळता येतं, काही बातम्या किंवा पोस्ट्सची नंतर वाचण्यासाठी नोंद करता येते व आवडलेल्या गोष्टी सोशल नेटवर्किंग साईट्सवर किंवा ईमेल द्वारे आपल्या लोकसंग्रहात प्रसारित करता येतात.

आजवर ब्लॉग्ज च्या फीड्स वाचण्यासाठी कैक प्रकार वापरून पाहिले, खुद्द गूगल रीडर देखील वापरून बघितली पण काहीच सुटसुटीत, समाधानकारक वाटलं नाही. गेल्या काही दिवसांत बातम्या चाळण्यासाठी याचा भरपूर वापर केलाय तसंच मराठी ब्लॉग्ज् वाचण्यासाठीही. फीडलीमधे मराठी ब्लॉग्ज् चाळताना काही इतर मराठी ब्लॉग्जची शिफारसींमधून (रेकमेंडेशन्स) काही इतर चांगले मराठी ब्लॉग्जही सापडले.

वापरून बघा, उत्तम आहे…

आपला,

~नॅकोबा

आज ब्लॉगपोस्ट करायची मजबूत हुक्की आलीय… हुक्की, साधीसुधी इच्छा नाही तर चक्क हुक्की. एरवी मधून अधून होत असते इच्छा, इथे काहीतरी लिहायची पण या ना त्या कारणानी दुर्लक्ष होतं. आज मात्र या इच्छेचा वेग प्रचंड आहे. काहीतरी खरडल्याशिवाय राहावत नाईये.

लिहायचा विचार डोक्यात आला की वाट्टेल ते लिहिता येईल असं वाटतं पण प्रत्यक्षात कीबोर्ड बडवायला बसलं की विचाराचा पोपट होऊन भुर्रर्र उडून जातो. मांजरं, नुकत्याच पाहिलेल्या अमेरिकन सिरीयल्स, जून पासून मागे लागलेला आणि नोव्हेंबरमधे पुण्यात वैताग आणल्यानंतर इथे कॅलिफोर्नियातही माझा पिच्छा न सोडलेला पाऊस, चावट विचार, गंभीर विचार, सचिन तेंडुलरकचं नुकतंच झालेलं एकमेवाद्वितीय विश्वविक्रमी द्विशतक, परत एकदा मांजरं असे अनेक विचार एकापोठोपाठ येतात आणि एकमेकांशी भांडून तरातरा निघून जातात आणि त्यांनी एकमेकांना दिलेल्या शिव्या डोक्यात तरंगत राहतात. मग “श्या !!!” (ट)  काही लिहिताच येत नाही आपल्याला ब्लॉगवर असं वाटत राहातं. विचारांना पकडून जेरबंद करायचा विचारही कधीकधी येतो पण तोही स्वतःचा स्वार्थ साधून बरोबर आळसाला पुढे करतो. अशी पंचाईत आहे.

पण ऐसा कैसा चलेंगा ना??? इतके दिवस (म्हणजे पुण्यात असताना) बऱ्याच निरर्थक विचारांना तोंडामार्फत बाहेची वाट दाखवल्ये. या ब्लॉगच्या सुरूवातीमागचा उद्देशही हाच होता की मनात येईल ते बरंचसं निरर्थक आणि कधीकधी सार्थ असं इथे मांडावं. आळस आपली टांग मधेमधे घालतो ना…… मग जेव्हा असं उजाडतं तेव्हा ठरवतो आता रोज काहीतरी लिहायचं न विसरता. दुसऱ्या दिवशी पुन्हा पहिले पाढे पंचावन्न.

चालायचंच…

चहाची हुक्की फिटल्यानंतर पुढच्या चहाची चिंता करायची नसते.

आपला,

~नॅकोबा

लवकरच दोन महिने होतील मी अमेरिकेत पोचून. घर, टीव्ही, इंटरनेट असल्या प्राथमिक गरजांची पूर्तता झाली. जसं जमेल तसं, कंटाळा आला नसेल तर किंवा लक्षात असेल तर घरी स्वयंपाकाचा प्रयत्न करतो नाहीतर घर ज्या इमारतीत आहे, त्या इमारतीशेजारीच चिपोटले आहे त्यामुळे पोटापाण्याची पण फार चिंता नाही. दिनक्रमाचं एकूण गणितही आता सवयीचं झालंय.

एकूणच काय तर बेसिक पक्कं झालंय आता इकडेतिकडे उंडारायला, संगणकीय उचापती करायला हरकत नाही. ब्लॉग वाचणे, इंटरनेट वर नवीन काहीतरी शिकणे, इकडच्या तिकडच्या चार वेबसाईट बघणे वगैरे करायला आता जरा सवड मिळेल. जमल्यास ब्लॉगवर जरा लिहिल्यासारखंही करता येईल.

जमेल तसं..

सध्या तरी कॉमेडी सेंट्रल जिंदाबाद !

~नॅकोबा !

मी सिंहेचा. गेली पाच वर्षे माझी साडेसाती सुरूच आहे, पण गेल्या काही दिवसात माझ्याशी निगडीत इलेक्ट्रॉनिक वस्तू माझी अशी काही शाळा करताहेत की जणू हा त्या साडेसातीचाच परिणाम असावा…

सप्टेंबरच्या सुरुवातीस माझ्या दोन-दोन यूपीएस् नी माझी साथ सोडली… एक तर चक्क उडालाच, दुसरा अजिबात बॅकप देईना… बॅकप सोडाच… साधं एक कॉम्प्युटर आणि एक मॉनिटरचं लोड घ्यायलाही तो तयार नव्हता… त्यातच काही दिवसांत माझा संगणक वारंवार रिस्टार्ट होऊ लागला. असे होणे हे संगणकासाठी वा त्यातल्या प्रणालींसाठी काही फारसे पौष्टिक नसते. यात महत्वाच्या फाईल्स करप्ट होण्याची शक्यता असते. मर्फीचा एक तूफान लॉ आहे, “व्हॉटेव्हर कॅन गो रॉंग, विल गो रॉंग”… त्यानुसार व्हायचं तेच झालं… एकदा रिस्टार्ट होता होता रिस्टार्ट झाला आणि विंडोजच्या काही सिस्टीम फाईल्स कामातून गेल्या.

मला वाटलं की तिसरा यूपीएस पण धक्क्याला लागला की काय… म्हणून त्यावरचं लोड जरा कमी केलं. काही गोष्टी (मुख्यत्वे नेटवर्क आणि इंटरनेट) यांचा बॅकप काढून घेतला. मग पीसी जरा नीट चालू लागतोय असं वाटलं तेव्हा विंडोज परत इन्स्टॉल केलं जुनी सोफ्टवेअर परत इन्स्टॉल केली. या सगळ्या फंदात अख्खा आठवडा तर गेलाच् वर माझ्या ब्लॉग्जचा काही डेटा पण उडला… आता जरा नीट चाललंय असं वाटतं तोच रिस्टार्ट मागचं मूळ कारण समोर आलं… एस एम पी एस चा पंखा ठार झाला होता… त्याने नीट होण्यास परत चार दिवस खाल्ले.

हे होतंय तोच दोन आठवड्यांपूर्वी पुण्यात विजा कडाडत पाऊस झाला… नेमका तेव्हा मी कामात मग्न… तिकडे काड्कन् वीज कडाडली आणि माझ्या मोडेम्सकडून चर्रर्र असा आवाज आला… मी काय समजायचे ते समजलो… पुढील दोन दिवसांत माझ्याकडच्या पडीक वायर्स, एक नवीन लॅनकार्ड आणि माझं नेटवर्कचं अर्धवट ज्ञान वापरून नेटवर्क परत माणसांत आणलं आणि हुश्श केलं…

दोन दिवसांपूर्वी मी काम करत असलेल्या एका दूरस्थ सर्वरची अचानक वाट लागली… अगदी दुरुस्तीपलीकडे… तेही मी त्यावर काहीही करत नसताना… त्यादिवशी रात्री अमेरिकेची सकाळ झाली आणि कळलं की क्लायंटला तो सर्वर प्रेझेंटेशनसाठी हवाय… माझी हवा टाईट… लगेच बसलो आणि एका सिस्टीम ऍडमिनसोबत तासाभरात गोष्टी ठीकठाक केल्या. हायसं वाटलं पण बेक्कार धावपळ झाली…

आता बघतोय वाट, कुठलं यंत्र पुढचा डाव टाकतंय याची… बघू काय होतंय…

~नॅकोबा