काही संवाद, घटना अन् पात्र
मित्र – असं धार सोडून चालणार नाही…
नायक – अं??????
मित्र - सगळं काही नीट होईल…
नायक – थोडा ओशाळून… पण… तुला कसं कळलं ??
मित्र – अरे, अशा गोष्टी लपून थोड्याच राहतात? अत्ताच शेजारची सुमी भेटली, तिनंच सांगितलं…
नायक- काय????? सुमीलाही कळलं?
मित्र – शेजारी बेपत्ता झाल्याचं काय लपून राहतं?
नायक – अं??
मित्र – अरे, काकांना शोधायला आम्ही तुझ्या पाठीशी आहोत !!
नायक- काका? गायब?? … ओह्….. त्याबद्दल बोलतोयस तू . हां ते गायब आहेत दोन दिवस झाले…
नायक- ओह् हो हो, म्हणजे तुला म्हणायचं होतं धीर सोडू नकोस….. मग ठीके, मला वाटलं
मित्र – मी तेच म्हणलो… तुला काय वाटलं?
नायक – कुठं काय, ( गडबडून, गंभीर होत) बाबा गायब आहेत रे !
बाहेरच्या दारातून आवाज – नाही पोरा मी परत आलोय.
( दारावर कॅमेरा, एकदा वरून, एकदा खालून एकदा डावीकडून. मग झूम इन, त्यानंतर झूम आऊट. ढिश् झिश् फिश् असा स्पेशल इफेक्ट, मग नुसतीच भिंत. मग चुकीची दुरुस्ती करायला लगबगीनं कॅमेरा दरवाज्यातील व्यक्तीकडे.)
नायक – बाबा तुम्ही? आई, बाबा आले बघ!
( सतार वगैरे वाद्यांसकट रेग्युलर आनंदी क्षण सूचित करणारा आवाज… मित्र फोन कट करतो, आवाज बंद)
मित्र – ओह् सॉरी, तुमचं चालू द्या
(नायक बाबांच्या दिशेने स्लो मोशन, बाबांचे हात समोर, नायकाला मिठीत घेण्यासाठी,
टू नायक स्लो मोशन, टू बाबा, टू नायक स्लो मोशन, टू बाबा,टू नायक स्लो मोशन, टू बाबा, टू नायक स्लो मोशन, टू बाबा,
पुन्हा नायक, स्लो मोशन. बाबा कंटाळून हात खाली घेतात, नायक पोहोचून मिठी मारणार तोच् )
आई- तू????????????? तुझी हिंमत तरी कशी झाली इथे यायची? (मुलाकडे बघून) आहेच तिथेस थांब. या माणसाच्या सावलीसही उभा राहू नकोस….
मित्र – तुम्हाला “आहेस तिथेच” म्हणायचंय का? कारण आहेच तिथेस असं काही नसतं या जगात.
नायक – (गोंधळून) आई??? बाबा??? ( वैतागून) आधीच नाही का सांगायचं…. बळंच चालायला लावलं राव, एक तर ही अवस्था…
मित्र – कोणती अवस्था
नायक – कुठं काय? बाबा आलेत बघ !
आई – हा माणूस तुझा बाप नाही!!!!
(कॅमेरा आईकडे. वरून, खालून, डावीकडून, विथ स्पेशल इफेक्ट… अचानक कॅमेरा धप्पकन् आडवा… सावरून सरळ, पुन्हा आईकडे.)
आई – हा नक्कीच तो. यांचा जुळा भाऊ. एकदा फसले, दोनदा फसले, आता लक्षातही नाही कितीदा फसल्ये ते पण आता फसणार नाही.
नायक – (एकाच वेळी हताश, अन् आश्चर्यचकित) आई, काय बोलत्येस तू? कोण जुळा भाऊ, कोणी फसवलं कोणाला?
आई – अरे, सोडून दे, ते मनातल्या मनाल होतं.
नायक – अं?
आई- नायकाकडे पूर्ण दुर्लक्ष करून – अत्ताच्या अत्ता चालता हो…
(तेवढ्यात आणखी एक आवाज)
आवाज – मला वाटलंच, मी गायब झाल्याचं पाहून तू इथं येशील
(आवाजाकडे कॅमेरा, स्थिर, नुसतेच साऊंड इफेक्ट्स… अस्पष्ट कुजबूज …… अरे हलव की…. नाही जा…… चक्कर…… डॉक्टरांचं बिल…. एक शिवी….)
बाबा- तू??????
आई- तुम्ही???????
मित्र- काका???????
नायक- अं???
आवाज – होय, मी परत आलोय…
बाबा१ – (कुत्सित संतापासह) मी तुला रस्त्यावर आणीन…
बाबा२- (तितक्याच कुत्सितपणे) पण मी आत आलोच कुठंय.
नायक – हा काय प्रकार आहे
आई – जरा प्लॅन चुकला खरा… यानं खीर खायला उशीर केला म्हणून. नाहीतर एव्हाना हा डॉक्टरकडे गेला असता. मग मी, ह्यांचा जुळा हा, हे आणि ह्याचा हा.
ह्या दोघा जुळ्यांना एकमेकांत जुंपून आम्ही दोघं पळून गेलो असतो. अन् नंतर गॅसच्या स्फोटाची बातमी वाचून विमा खायला आलो असतो.
नायक- काय??????????????
मित्र- (गडबडून) अरे, येतो रे मी.
बाबा१- काय???????????????
बाबा२- (आधीच्याच कुत्सितपणे) गॅस संपलाय !!!
बाबा१ – रस्त्यावर आणीन तुला
आई- मी हेसुद्धा मोठ्यानं बोलले वाटतं… असंच होतंय हल्ली…
सुमी – तरीच स्फोट नाही झाला आजून…
(तेवढ्यात एक मोठा आवाज, कॅमेरा कॅलेंडरकडे, १२ डिसेंबर २०१२, वार मात्र रविवार… मग पाणीच पाणी, कॅमेरा हळूहळू डावीकडे सरकतोय. पाण्यातच वाळू, काही वनस्पती, एक मासा समोरून निघून जातो, मागे बुडबुडे सोडणारं यंत्रं… फेड टू ब्लॅक)
