अनाचरटीय असुचेतन ब्ळॅ

सध्या. पोष्टीची सुरुवात सध्या नी केली की रटाळ अन् कंटाळवाणं बरंच काय काय सध्याच्या नावाखाली खपवता येतं. (इथे वाचा)

ब्लॉग सुरू करून आता दोन वर्षे होतील. ब्लॉगवर आचरटपणा सुरू करूनही आता जवळजवळ सहा महिने लोटलेत. पण कुठेतरी पाणी मुरतंय. वैचारिक शुष्कता आली आहे. पानगळीच्या हंगामात (त.टी.१) विचारवल्लीची जीर्णपर्णे प्रतिभालतिकेशी संलग्न राहण्याचा एक कृष, असहाय प्रयत्न करून अखेर दिनचक्राच्या वैचारिक अग्नेय मोसमी वाऱ्यांबरोबर फडफड… फडफड… करत उडून जातात. असंख्यातून बचावून एखादं जीर्णपर्ण अनंत मैलांचा वैचारिक प्रवास करत असेलही कदाचित, पण त्याची सुरसिक मेंदूशी असलेली अमूर्त नाळ केव्हाच तुटलेली असते. इतकंच काय…. मज्जारज्जूंनाही हल्ली मज्जा कळत नाही. अन् मी दारूही पीत नाही.

सर्दी मे पसीना गले ना भूक ना प्यास लगे, क्या यही प्यार तो नही? असेलही कदाचित, मला माहीत नाही, (तुम डॅडी से पूछ लेना.) पण उपरिनिर्दिष्टित(त.टी.२) परिच्छेदात ( सभ्य नसाल तर त.टी.३ वाचा ) उल्लेखलेली लक्षणे मात्र तिसरीकडेच अंगुलीनिर्देश करतात. (त.टी.५) याला ब्ळॅ स्थिती असं म्हणतात. ब्ळॅ या शब्दाला अर्थ जितका अर्थ आहे त्यापेक्शा अंमळ कमी अर्थ या अवस्थेला आहे. इथे गोष्टी आपोआप सुचत नाहीत. सुचल्या तरी टिकत नाहीत.  टिकले तरी ते टंकायचा कंटाळा आलेला असतो त्यामुळे असंख्य पोष्टी अशाच अटंक्यावस्थेत विरून जातात. यालाच ब्ळॅ असेही म्हणतात.

तरीपण,

मांजरं मात्र मऊ असतात. अन् ती तशी आहेत तोवर आपल्याला काळजीचं कारण नाही.

Untitled

आयकॅनहॅझचीझबर्गरवरून एक मऊशार असे मांजर जे दिसायला गोंडसही आहे.

तळटीपा :

1. हंगाम म्हणलं की नेमका भाद्रपदच आठवतो राव…. काहीतरी केलं पाहिजे…

2. उपरिनिर्दिष्टित – कणेकर या शब्दाला शिंचा असे संबोधतात. मी सहमत आहे. शिंचा म्हणजे नक्की काय हे मला माहीत नाही पण शिवी वापरताना तिचा अर्थ माहीत असणं शिवीदेयकावर बंधनकारक नाही पण उच्चार अन् आवाजाचे चढउतार बरोबरच आले पाहिजेत. त्याला पर्याय नाही. खालील उदाहरण विचारात घेणे.

3. परिच्छेद हा शब्द असाही वापरता येईल : तुझ्या **** च्या ****त परिच्छेद !!!! इथे परिच्छेद या एरव्ही निरूपद्रवी शब्दाच्या सहाय्याने अत्यंत हिंसक परिणाम साधता येतील. या शब्दात योगायोगाने ‘द्’ अन् ‘च्’  ही व्यंजने येतात त्यामुळे शब्दाच्या मूळ अर्थाशी अनभिज्ञ असणाऱ्या श्रोत्यांवर वरील वाक्प्रयोगाचे परिणाम अत्यंत तीव्र भासतील.

४. ही तळटीप वर कुठेही वापरलेली नाही. पण लिहिली नसती तर हिच्यावर अन्याय केल्याचा आरोप माझ्यावर आला असता.

५. असे म्हणतात की इतरांकडे बोट दाखवताना चार बोटं स्वतःकडे असतात.अंगुलिनिर्देशाच्या एका उपपद्धतीत मात्र मध्यगा नभाकडे तर उर्वरित बोटे वसुंधरेकडे निर्देश करीत असतात.

मांजर इतकं मऊ का असतं?

मांजर इतकं मऊ का असतं?


मांजर मऊ असतं का?
मांजर हा उपद्रव ठरू शकतं का?
उपद्रवी मांजरावर उतारा म्हणून मालकाने कोणता द्रव घ्यावा?
द्रवाचा अंमल जाणवत असताना मांजर मधे आल्यास काय होईल?

06052009462.jpg

तुम्ही मांजर पाळाल का?
तुम्ही आजून काय काय पाळाल ? (कुत्रा, ससा, कायदा, सिग्नल वगैरे…)
घरच्या मांजराचं महत्व किती?
कोणी एक धनू जर तिच्या घरधन्याने धावून धावून जमवलेल्या धनापैकी निम्मं धन घरच्या बन्या बोक्याच्या सुशोभितीकरणास खर्च करत असेल तर ते योग्य की अयोग्य?
हा धनी जर धनूच्या ताटाखालचं मांजर असेल तर परिस्थितीत काय फरक पडेल ?
धन्या आणि बन्यापैकी कोणत्या मांजराचा मालकिणीवर जास्त अधिकार असेल?
लग्नानंतर मुलीबरोबर तिचं पाळीव मांजर सासरी जाउ शकतं का?
तेव्हा त्या मांजराचं नाव बदलण्याबद्दल तुमची मतं काय?
व्याहीभोजनात मांजराची जागा कुठे?

हे आणि यासारखे बरेच प्रश्न मला उगाच पडतात…
काही दिवसांपूर्वी एके कम्युनिटिवर हा टॉपिक टाकला होता. काळाच्या ओघात तो उडाला. बरेच दिवस तो ईमेलमधे टिकून होता, आज म्हणलं इकडे टाकावा. तेवढीच थोडी मज्जा !

22012009319.jpg

आपला,

~नॅकोबा

चित्रपटपूर्ण रविवार

आजच्या दिवसात मी “आरोग्याला अपायकारक” इतका टीव्ही पाहिलाय. सकाळी घराची स्वच्छता केली, आठवड्याचा बाजार आणला, (म्हणजे फक्त ब्रेड, सिनामन रेझिन व्हीट), जेवलो, आणि नंतर हातात लॅपटॉप घेऊन प्रोग्रॅमिंग आणि समोर अविरत टीव्ही असा सुखद आळस सुरू झाला. नेटफ्लिक्स हे एक वरदान आहे. बरेच चित्रपट सीडीवर आणि ऑनलाईन बघण्यास उपलब्ध आहेत.

व्हांटेज पॉइंट, चिट्टी चिट्टी बॅंग बॅंग, स्कूबी डू आणि शेवटी जुन्या कृष्णधवल  अॅडम्स फॅमिलीचा एक एपिसोड अशी मस्त मॅरॅथॉन झाली. व्हांटेज पॉइंट एक वेगवान आणि खिळवून ठेवणारा चित्रपट आहे पण त्याबद्दल नंतर कधीतरी बोलेन. मी तो चित्रपट आजून किमान चारदा पहायची शक्यता आहे.*

चिट्टी चिट्टी बॅंग बॅंग मी जेव्हा पहिल्यांदा पाहिला तेव्हा मी पाचसहा वर्षांचा असेन. मामाकडे व्हीसीआरवर कॅसेट भाड्यानं आणून पाहिला होता. एक तर मी खूप लहान होतो आणि पाहता पाहता झोपलो पण होतो (हे बरं आठवतंय) त्यामुळे चित्रपट लक्षात नव्हता पण नंतर या गोष्टीची मी कैक वेळा पारायणं केली होती. लहानपणीची ती एक आवडती गोष्ट इतक्या वर्षांनी परत पाहताना फार मस्तं वाटलं.

ही कथाच मुळात लहान मुलांसाठी आहे. एक विक्षिप्त संशोधक प्रोफेसर पॉट्स, त्याची दोन मुलं , त्यांना भेटणारी ट्रुली स्क्रंप्शस आणि त्यांची एक गाडी यांची ही गोष्ट. मुलांच्या आवडीखातर प्रोफेसर एक जुनी गाडी आणतात आणि तिची डागडुजी करून तिला नवं रूप देतात. या रूपांतरणात गाडीत काही सुरस व चमत्कारिक बदल होतात आणि अशी ही अफाट गाडी एका दुष्ट राजाच्या मनात भरते. त्यानंतर गुप्तहेर, प्रोफेसरांच्या वडिलांचं अपहरण, उडत्या गाडीनं केलेला पाठलाग आणि अखेर  त्या दुष्ट राजाराणीपासून जनतेची सुटका असा साहसप्रवास हा चित्रपट घडवतो.

साठच्या दशकातला हा एक ब्रिटिश चित्रपट. हिंदी चित्रपटांप्रमाणे यात दर काही मिनिटांच्या अंतरावर मस्तपैकी नाच आणि गाणी आहेत. इंग्रजी चित्रपटांत आजवरतरी असं काही बघायला मिळालं नव्हतं. या वेगळेपणामुळे आजूनच मजा आली.

हेच लहानपण पुढे चालू द्यावं म्हणून स्कूबी-डू चाही एक चित्रपट बघून टाकला. हा आधीही पाहिला होता पण परत एकता बघताना बरं वाटलं. तिकडूनच पुढे नेटफ्लिक्सवर चाळता चाळता अॅडम्स फॅमिलीचे जुने एपिसोड्स दिसले. कार्टून नेटवर्कवर याची अॅनिमेटेड सीरीज बघितली होती त्याचं मूळ कसं आहे हे बघावं म्हणून पहिला एपिसोड बघून टाकला. आठवडा दोन आठवड्यात सीझन संपवून टाकीन म्हणतो.

डोळ्यांना असा अथक त्रास दिल्यानंतर रात्री निमूटपणे देव-डी आणि रॉक ऑनची गाणी ऐकत बसलो. रात्रीच्या जेवणाची आणि उद्याच्या डब्याची सोय केली. आमटी आजही बरी जमली, सलग दुसऱ्यांदा, म्हणजे मटका नसावा…

आता झोपतो, उद्या ऑफिस आहे आणि मांजरही मऊ आहे.

आपला,
~नॅकोबा

*वाचकांस नम्र विनंती, चित्रपटांच्या आवडींबाबत लेखकावर विश्वास ठेवताना खालील बाब जरूर लक्षात घ्यावी :
सदर पोस्टच्या लेखकाने ‘टशन’ हा चित्रपट आपल्याला आवडल्याचे व तो दोनदा आणि तेही थिएटरमधे पाहिला असल्याचे कबूल केले आहे.

पोस्ट : अशी का तशी?

कधीकधी अचानक जोरात पोस्ट लागलीय असं वाटू लागतं पण तेव्हा नेमकं ऑफिसमधे किंवा बसमधे असल्याने बसता येत नाही. घरी येऊन निवांत बसावं म्हणलं तर तोवर पोस्ट सोयिस्करपणे जिरलेली असते… कधी बसल्यानंतर कळतं की फॉल्स आलार्म होता… थोडंसं लिहून तो ड्राफ्ट सेव होतो आणि कधीतरी आपण पूर्ण होऊ ही आशा धरून तशीच बसून राहते. अशा बऱ्याच जिरलेल्या किंवा विझलेल्या पोस्ट्सनंतर जेव्हा एखादी पोस्ट ब्लॉगचं मुखपृष्ठ पाहते तेव्हा बरं वाटतं. अगदी मोकळं मोकळं झाल्यासारखं वाटतं… मन…

पोस्टसाठी एवढा विचार का करतो मी देव जाणे. विचार करून टाकण्यासाठी हे काय ऑफिसचं फॉर्मल मेल नाही… पण जेव्हा लिहीत असतो तेव्हा मनात असं काहीतरी होत असतं :

_____________________________________________________________________

आधी एक तर हौस (खाज) म्हणून ऊभारलेलं संकेतस्थळ (वेबसाईट म्हण ना… कशाला उगाच जड जड काहीतरी). शिकण्याच्या (किडे करण्याच्या) उद्देशाने त्यावर स्थापन (इन्स्टॉल… इन्स्टॉल…) केलेला ब्लॉग ( आता याला अनुदिनी वगैरे म्हणलास तर पोस्टचा ड्राफ्ट करून टाकीन…) तो ही मराठीत ! (जर महाराष्ट्र… बाबा लगीन !!!!)  या ब्लॉगमागचा उद्देश असा, की मनात जे काही येईल ते लिहून मोकळं व्हावं, ( हं. ) मराठी टंकलेखनाची सवय व्हावी, ( हं. ) जरा चार गोष्टी नवीन शिकायला मिळाव्यात ( हं. ) आणि मांजरही मऊ असावं !!!

(आता कसं… :D :D :D , तूच रे तूच… ब्लॉगला मुक्ताफळे म्हणतोस आणि नाकासमोर सरळ सरळ कसं लिहितोस??? कित्ती दिवस झाले आपण निरर्थक बोललो नाही. कसं चुकल्या चुकल्यासारखं वाटत होतं. वाक्याला मांजरासकट पूर्णविराम म्हणजे कसं अगदी गब्दुल झाल्यासारखं वाटतं. :D , असं आवडतंय ते लिहावं ना गप. रोज काय घडलं, किती दिवस मांजर ब्लॉगवर आलं नव्हतं )

विषय भरकटतोय…

(त्यातच मजा आहे)

कसली ?

(ते कळत असतं तर अजून काय हवं होतं)

ड्राफ्ट करतोय मी हा पोस्ट…

(दुसरं जमतंय काय, निदान का ते कळू दे)

पोस्टवर असलं निरर्थक वाक्य कसलं अनप्रोफेशनल वाटतं…

(काय वाटतं?????)

अनप्रोफेशनल

( ब्लॉगसारखा ब्लॉग आहे, बास की… )

मजकूरही (कंटेंट)

!! मजकूर !! ही प्रोफेशनल

(कशाला ??)

(…)

पोस्ट कशाबद्दल होता?

(…)

ड्राफ्ट

(ड्राफ्ट)

_____________________________________________________________________

यालाच मराठीत प्रोक्रॅस्टिनेशन म्हणत असावेत. असो, मांजर मऊ असेपर्यंत फरक कोणाला पडतोय…

आपला,

नॅकोबा (म्हणजे मी)

ताप

पावसानं खरंच वैताग आणलाय. काल थोडासा काय भिजलो आणि रात्री लगेच हुडहुडी भरून अंग दुखून कसकस जाणवायला लागली. मग काय, गपचूप झोपलो क्रोसीन घेऊन. घरापासून इतकं दूर असताना बरं नाहीसं वाटण्याचा हा माझा पहिलाच अनुभव. आई आणि आजीची फार आठवण आली. आज दिवसभर घरीच होतो, त्यात दुपारी एक मस्त भयाण स्वप्न पडलं… मज्जा आहे.

आज दिवसभर तरी बरं वाटलं. दुपारी थोडं काम केलं, थोडी विश्रांती घेतली आणि पिकासावर फोटोतील चेहेऱ्यांना नावं देत बसलो होतो. (वेब आल्बम्स नाही, पीसीवर इन्स्टॉल केलेलं पिकासा) फार मस्त वाटलं. गेल्या वर्षी शाळेचं रीयुनियन आयोजित केलं होतं तेव्हा माझं फ्लेक्स मधील कौशल्य वापरून मी एक छान प्रेझेंटेशन तयार केलं होतं, तेव्हाचे फोटो आजूनही पीसीवर होते. आज त्यातील चेहेऱ्यांना नावं जोडताना आपोआपच तो शाळेचा नॉस्टेल्जिक प्रवास घडला. शाळेतले मित्र, आधीच्या ऑफिसातले कलीग्ज , तिथलं मांजर अशा सगळ्यांशी नकळत भेट झाली. मस्त वाटलं.

इकडे मी मांजरं फार दिसत नाहीत… पुण्यात असताना दिवसाला किमान तीन मांजरं दिसायची इकडे महिन्यातून तीन दिसली तरी फार.

आता मांजरांच्या फार तपशीलात न जाता मी ही पोस्ट संपवतो.

आपला, (मिवमिवाटास विरळा)

~नॅकोबा

असेच काही फोटो

आज लिहायला विशेष काही सुचत नाहीये म्हणून काही फोटो अपलोड करणार आहे…

सकाळ

सकाळ

सकाळ, लख्ख प्रकाश, झाडाच्या फांद्यांतून येणारे उन्हाचे कवडसे… नुसतं बाहेर बघितलं की शांत, स्वच्छ, प्रसन्न वाटतं.

उन्हाच्या कवडशांचं मला शाळेपासून कौतुक. लहान असताना काहीही केलं तरी मजा येते. कोणतीही परावर्तक वस्तू आणि एक मांजराचं पिल्लू [:D] किंवा कागद, पालापाचोळा आणि भिंग असे बरेच उद्योग कवडशांच्या सहाय्याने केलेत. प्लॅस्टिकची पट्टी उन्हात उभी ठेवून समोरच्या भिंतीवर इंद्रधनुष्य काढायला मजा यायची.

एकदा मात्र उन आणि भिंग घेउन मी एक गादी जवळजवळ पेटवली होती. सुदैवाने आई त्याच खोलीच होती, जळका वास येताच योग्य ती पावलं उचलण्यात आली. मला तर गालावर वेगवान हाताची अपेक्षा होती, तसं काही झालं नाही मात्र भिंगावर बरेच निर्बंध आले.

प्सेस्टेशन कंट्रोलर

प्लेस्टेशन कंट्रोलर

प्लेस्टेशन 3: मनोरंजन आणि खेळांचा खजिना. या फोटोत आहे तो या प्लेस्टेशनचा कंट्रोलर. (तोही उन्हाच्या कवडशांत) [:D]  खिशात मावेल अशा पॉकेट व्हिडीओ गेम पासून मला लागलेलं या इलेक्ट्रॉनिक खेळांचं वेड आजूनही कायम आहे. (साधारण गेली चौदा पंधरा वर्षं.) आधी पॉकेट व्हिडीओ गेम, नंतर ब्रिक्स, मग टीव्ही गेम त्यानंतर संगणक आणि त्याच्यावरचे गेम, कॅफेत जाऊन मित्रांबरोबर तासन् तास खेळण्यात घालवलेला वेळ यानंतर हा प्लेस्टेशन.

चित्रपट आणि अॅनिमेशन्सना लाजवतील इतके नेत्रदीपक आणि उत्कंठावर्धक खेळ  या प्लेस्टेशन वर खेळता येतात, यातील  ब्लू रे प्लेअर वर सीडी-डीव्हीडीही बघता येतात. सध्यातरी याचा उपयोग मी नेटफ्लिक्स् वरून निरनिराळे चित्रपट आणि मालिका बघण्यासाठी करतोय.

असा एखादातरी गेमिग कन्सोल असावा अशी बरेच दिवसांपासून इच्छा होती पण भारतात असेपर्यंत एवढ्या किंमतीची वस्तू केवळ खेळण्यासाठी घ्यायची हे पालकांना पटवून देणं माझ्या आवाक्याच्याबाहेरचं होतं.

मउमउ चपला

रेलिंग

रेलिंग

हे दोन असेच उगाच…

चपलांनी पायाला छान गुब्बू गुब्बू वाटतं. [:D]

आणि वेळ जात नसेल तर माणूस काहीही करतो…  

आपला,

नॅकोबा

हुक्की

आज ब्लॉगपोस्ट करायची मजबूत हुक्की आलीय… हुक्की, साधीसुधी इच्छा नाही तर चक्क हुक्की. एरवी मधून अधून होत असते इच्छा, इथे काहीतरी लिहायची पण या ना त्या कारणानी दुर्लक्ष होतं. आज मात्र या इच्छेचा वेग प्रचंड आहे. काहीतरी खरडल्याशिवाय राहावत नाईये.

लिहायचा विचार डोक्यात आला की वाट्टेल ते लिहिता येईल असं वाटतं पण प्रत्यक्षात कीबोर्ड बडवायला बसलं की विचाराचा पोपट होऊन भुर्रर्र उडून जातो. मांजरं, नुकत्याच पाहिलेल्या अमेरिकन सिरीयल्स, जून पासून मागे लागलेला आणि नोव्हेंबरमधे पुण्यात वैताग आणल्यानंतर इथे कॅलिफोर्नियातही माझा पिच्छा न सोडलेला पाऊस, चावट विचार, गंभीर विचार, सचिन तेंडुलरकचं नुकतंच झालेलं एकमेवाद्वितीय विश्वविक्रमी द्विशतक, परत एकदा मांजरं असे अनेक विचार एकापोठोपाठ येतात आणि एकमेकांशी भांडून तरातरा निघून जातात आणि त्यांनी एकमेकांना दिलेल्या शिव्या डोक्यात तरंगत राहतात. मग “श्या !!!” (ट)  काही लिहिताच येत नाही आपल्याला ब्लॉगवर असं वाटत राहातं. विचारांना पकडून जेरबंद करायचा विचारही कधीकधी येतो पण तोही स्वतःचा स्वार्थ साधून बरोबर आळसाला पुढे करतो. अशी पंचाईत आहे.

पण ऐसा कैसा चलेंगा ना??? इतके दिवस (म्हणजे पुण्यात असताना) बऱ्याच निरर्थक विचारांना तोंडामार्फत बाहेची वाट दाखवल्ये. या ब्लॉगच्या सुरूवातीमागचा उद्देशही हाच होता की मनात येईल ते बरंचसं निरर्थक आणि कधीकधी सार्थ असं इथे मांडावं. आळस आपली टांग मधेमधे घालतो ना…… मग जेव्हा असं उजाडतं तेव्हा ठरवतो आता रोज काहीतरी लिहायचं न विसरता. दुसऱ्या दिवशी पुन्हा पहिले पाढे पंचावन्न.

चालायचंच…

चहाची हुक्की फिटल्यानंतर पुढच्या चहाची चिंता करायची नसते.

आपला,

~नॅकोबा

मला बोर होतंय…

मला बोर होतंय…
बोर गोड असतं…
साखर पण गोड असते…
साखर पांढरी असते…
ससाही पांढरा असतो…
ससा मऊ असतो…
मांजर पण मऊ असतं…
मला मांजर आवडतं…
पण मला बोर होतंय !