काल माझा एक कप फुटला. खळ्ळ् असा. त्या आधी ब्ळ्यबॅक ब्ळ्यबॅक असा एक पानचट आवाज झाला. कपात चहा होता. जर कोणी अज्ञात इसम माझ्यावर पाळत ठेवून माझ्या कारवायांकडे बारकाईनं लक्ष देत असता तर  ब्ळ्यबॅक ब्ळ्यबॅक आणि खळ्ळ यांच्या काहीसं मध्ये ऐ च्ची ** असंही काहीसं त्याला ऐकू आलं असतं. पण तसं कोणी पाळत ठेवून नव्हतं. किंवा असलंच तरी त्यानं मला सांगितलं नव्हतं.

असा मी रविवार सकाळचा रम्य प्रहर (मला दुपारसुद्धा रम्यच वाटते. संध्याकाळ ऑफिशिअली रम्य असते अन् रात्रीचं तर …. असो. ) पकडून निवांत चहा पीत बसलो होतो. समोर उघड्या लॅपटॅपवर माईनक्राफ्ट चालू होता. ( माईनक्राफ्ट. खेळाडूच्या कल्पनाशक्तीला पुरेपूर वाव देणारा, स्वयंप्रेरित नवनिर्मितीला चालना जेणारा असा हा अनन्यसाधारण खेळ सूज्ञाने खेळू नये. हा खेळ वेळ खातो.) लॅपटॉप आणि माझ्या मधे आपला एक कान एकवटून उभा तो कप. चहानं ओतप्रोत भरला नव्हता कारण काही घोट चहा मी घशाखाली घातला होता. उजवीकडे कोण्या एका डब्याच्या झाकणात तीन चार अस्वलं छोट्या कचोऱ्या ठेवलेल्या. (अस्वलं कुठून आली मधे देव जाणे.) माझा उजवा हात माऊसवर. तो तिथून हलवायचा कंटाळा. म्हणून मी माझा डावा हात उचलला पण निम्मं लक्ष खेळात. (कचोरी खायचं कसं बरोबर आठवतं?)

ड्राय कचोरी.

मला काही कळायच्या आतच पुढचं थरारक नाट्य घडलं. ( थरारक नाट्य म्हणे) माझ्या डावीकडून माझ्या उजवीकडे जाणाऱ्या माझ्या डाव्या हाताच्या उजव्या बाजूचा माझ्या पुढ्यात असलेल्या कपाच्या डाव्या बाजूला धक्का लागला. हाताच्या वेगामुळे कप उजवीकडे कलंडला. खरंतर लॅपटॉपवरच कलंडायचा पण त्याचा कान टेबललाला टेकला अन् नकळत कपाच्या अधःपतनाची दिशा बदललली. साधारण चार-पाच मिनिटांपूर्वी मायक्रोवेवमधे अडीच मिनिटे तापवलेल्या चहासहित तो कप माझ्या मांडीकडे झेपावला. एव्हाना त्यातील पानचट (दूध संपलं होतं…) चहा हिंदकळून इतःस्ततः पसरू पाहत होता. वर नमूद केल्याप्रमाणे तो ब्ळ्यबॅक ब्ळ्यबॅक आवाज आला तो इथेच!.

दरम्यान, या अचानक उद्धवलेल्या परिस्थितीचं गांभीर्य लक्षात आल्यानं मला आई आठवली. पण ते स्वगत पूर्ण होण्याच्या आधीच मांडीवर उष्णतेची जाणीव होऊ लागल्यानं मी जागीच उडालो. स्वाभाविकच, मांडीवर स्थिरावू बघणारा तो कप फरशीकडे झेपावला आणि खळ्ळ (खरं तर टण्ण आणि खळ्ळ) आवाज करून दुभंगला. दुभंगला म्हणजे एकदम प्रॉप्पर दुभंगला, मोजून दोन तुकडे.

जे घडायचं होतं ते घडून गेलं होतं. फुटलेला कप फरशीवर निपचित पडला होता पण त्याच्याकडे लक्ष द्यायला माझ्याकडे वेळ नव्हता. फरशीवर पसरलेला चहा निस्तरायचा की मांडीपशी गरम ओलाव्याची ऑकवर्ड (ऑकवर्डला मराठी शब्द मला माहीत होता… आठवत नाहीये अत्ता… सिरिअसली!!) जाणीव करून देणारी विजार बदलायची असा गहन प्रश्न मला भेडसावू लागला होता.

अखेर, कमरेशी बांधलेल्या नाडीला स्मरून त्या विजारीला तिच्या कर्तव्यातून मुक्त करण्यासाठी मी चहाच्या पानचट थारोळ्यातून बाहेर पडलो. मात्र त्या कपाची आठवण झाल्याशिवाय एक दिवसही गेला नाहीये. (कालच फोडलाय!)

~नॅकोबा

काही संवाद, घटना अन् पात्र

मित्र – असं धार सोडून चालणार नाही…

नायक –  अं??????

मित्र - सगळं काही नीट होईल…

नायक – थोडा ओशाळून… पण… तुला कसं कळलं ??

मित्र – अरे, अशा गोष्टी लपून थोड्याच राहतात? अत्ताच शेजारची सुमी भेटली, तिनंच सांगितलं…

नायक- काय????? सुमीलाही कळलं?

मित्र – शेजारी बेपत्ता झाल्याचं काय लपून राहतं?

नायक – अं??

मित्र – अरे, काकांना शोधायला आम्ही तुझ्या पाठीशी आहोत !!

नायक- काका? गायब?? … ओह्….. त्याबद्दल बोलतोयस तू . हां ते गायब आहेत दोन दिवस झाले…

नायक- ओह् हो हो, म्हणजे तुला म्हणायचं होतं धीर सोडू नकोस….. मग ठीके, मला वाटलं

मित्र – मी तेच म्हणलो… तुला काय वाटलं?

नायक – कुठं काय, ( गडबडून, गंभीर होत) बाबा गायब आहेत रे !

बाहेरच्या दारातून आवाज – नाही पोरा मी परत आलोय.

( दारावर कॅमेरा, एकदा वरून, एकदा खालून एकदा डावीकडून. मग झूम इन, त्यानंतर झूम आऊट. ढिश् झिश् फिश् असा स्पेशल इफेक्ट, मग नुसतीच भिंत. मग चुकीची दुरुस्ती करायला लगबगीनं कॅमेरा दरवाज्यातील व्यक्तीकडे.)

नायक – बाबा तुम्ही? आई, बाबा आले बघ!

( सतार वगैरे वाद्यांसकट रेग्युलर आनंदी क्षण सूचित करणारा  आवाज… मित्र फोन कट करतो, आवाज बंद)

मित्र – ओह् सॉरी, तुमचं चालू द्या

(नायक बाबांच्या दिशेने स्लो मोशन, बाबांचे हात समोर, नायकाला मिठीत घेण्यासाठी,

टू नायक स्लो मोशन, टू बाबा, टू नायक स्लो मोशन, टू बाबा,टू नायक स्लो मोशन, टू बाबा, टू नायक स्लो मोशन, टू बाबा,

पुन्हा नायक, स्लो मोशन. बाबा कंटाळून हात खाली घेतात, नायक पोहोचून मिठी मारणार तोच् )

आई-  तू????????????? तुझी हिंमत तरी कशी झाली इथे यायची? (मुलाकडे बघून) आहेच तिथेस थांब. या माणसाच्या सावलीसही  उभा राहू नकोस….

मित्र – तुम्हाला “आहेस तिथेच” म्हणायचंय का? कारण आहेच तिथेस असं काही नसतं या जगात.

नायक – (गोंधळून) आई??? बाबा??? ( वैतागून) आधीच नाही का सांगायचं…. बळंच चालायला लावलं राव, एक तर ही अवस्था…

मित्र – कोणती अवस्था

नायक – कुठं काय? बाबा आलेत बघ !

आई – हा माणूस तुझा बाप नाही!!!!

(कॅमेरा आईकडे. वरून, खालून, डावीकडून, विथ स्पेशल इफेक्ट… अचानक कॅमेरा धप्पकन् आडवा… सावरून सरळ, पुन्हा आईकडे.)

आई – हा नक्कीच तो. यांचा जुळा भाऊ. एकदा फसले,  दोनदा फसले,  आता  लक्षातही नाही कितीदा फसल्ये ते पण आता फसणार नाही.

नायक – (एकाच वेळी हताश, अन् आश्चर्यचकित) आई, काय बोलत्येस तू? कोण जुळा भाऊ, कोणी फसवलं कोणाला?

आई – अरे, सोडून दे, ते मनातल्या मनाल होतं.

नायक – अं?

आई- नायकाकडे पूर्ण दुर्लक्ष करून – अत्ताच्या अत्ता चालता हो…

(तेवढ्यात आणखी एक आवाज)

आवाज – मला वाटलंच, मी गायब झाल्याचं पाहून तू इथं येशील

(आवाजाकडे कॅमेरा, स्थिर, नुसतेच साऊंड इफेक्ट्स… अस्पष्ट कुजबूज …… अरे हलव की…. नाही जा…… चक्कर…… डॉक्टरांचं बिल…. एक शिवी….)

बाबा- तू??????

आई- तुम्ही???????

मित्र- काका???????

नायक- अं???

आवाज – होय, मी परत आलोय…

बाबा१ – (कुत्सित संतापासह) मी तुला रस्त्यावर आणीन…

बाबा२- (तितक्याच कुत्सितपणे) पण मी आत आलोच कुठंय.

नायक – हा काय प्रकार आहे

आई – जरा प्लॅन चुकला खरा… यानं खीर खायला उशीर केला म्हणून. नाहीतर एव्हाना हा डॉक्टरकडे गेला असता. मग मी, ह्यांचा जुळा हा, हे आणि ह्याचा हा.

ह्या दोघा जुळ्यांना एकमेकांत जुंपून आम्ही दोघं पळून गेलो असतो. अन् नंतर गॅसच्या स्फोटाची बातमी वाचून विमा खायला आलो असतो.

नायक- काय??????????????

मित्र- (गडबडून) अरे, येतो रे मी.

बाबा१- काय???????????????

बाबा२- (आधीच्याच कुत्सितपणे) गॅस संपलाय !!!

बाबा१ – रस्त्यावर आणीन तुला

आई- मी हेसुद्धा मोठ्यानं बोलले वाटतं… असंच होतंय हल्ली…

सुमी – तरीच स्फोट नाही झाला आजून…

(तेवढ्यात एक मोठा आवाज, कॅमेरा कॅलेंडरकडे, १२ डिसेंबर २०१२, वार मात्र रविवार… मग पाणीच पाणी, कॅमेरा हळूहळू डावीकडे सरकतोय. पाण्यातच वाळू, काही वनस्पती, एक मासा समोरून निघून जातो, मागे बुडबुडे सोडणारं यंत्रं… फेड टू ब्लॅक)

नाही, मी स्वयंपाक केला नाही. पण जर केला असताच मी उपमा तर जे काय झालं असतं त्याच्याशी आडून आडून ही पोस्ट निगडीत असू शकते. एक आपली वैधानिक सूचना इथेच देतो, की ही पोस्ट साधी सरळ नाही. वाचताना तिटकारा वगैरेही येऊ शकतो. ( तिटकारा चार तासांपेक्षा जास्त काळ राहिला तर थेट डॉक्टर गाठावा !!! ) पण ही मुक्ताफळं आहेत. बऱ्यावाईटाच्या लबाड कल्पना त्यांना मान्य नाहीत.

तर, सुरूवात! कधी कधी असं होतं, की मनात विचार दाटून येतात. तक्रारखोर, सत्य नाकारू पाहणारे, प्रश्नार्थक पण उत्तर नसणारे, मीच का, असंच का असे नको तिथं खोलात जाऊ पाहणारे अनेक प्रकारचे विचार. मग वाटतं त्यातल्यात्यात ही भानगड समजू शकेल असं कोणी गाठावं अन् हे वळवळणारं गाठोडं त्याच्यासमोर मोकळं करावं. तो गोंगाट, ती खळबळ ओतावी भस्सकन समोरच्यावर अन् शांत व्हावं. पण मन बेक्कार असतं. आपल्यायाच इतके सतावणारे विचार, समोरच्यावर कसे लादावेत असा प्रश्न पाडतं. उगाच गाऱ्हाणी सांगून कोणाला बोर करावं असं आपल्या मनाला तेव्हाही वाटत नाही.

उगाच गाऱ्हाणी सांगून कोणाला बोर करावं असं आपल्या मनाला तेव्हाही वाटत नाही.

मान्य… पण

तहान लागली की पाणी प्यावं, भूक लागली की खावं, नुसतीच लागली की लवकरात लवकर जावं अन् सर्वात महत्वाचं म्हणजे वात उगाच आडवू नये. परिणाम गंभीर होतात.

समोरच्याला जरा वेळ नाक धरावं लागेल, पण तुम्ही मोकळे व्हाल. समोरचा जरा वैतागेल, पण जवळचा असेल तर आवर्जून पाचक देईल. ते महत्वाचं. आजच रात्री घ्या, सकाळी…. ओके !!!

मोकळे व्हा. शेवटी मनाला न पचलेल्या (पटलेल्या) गोष्टींची निष्पत्ती म्हणजेच हे विचार !

बिनबुडाचं विधान,
विधान सभा,
सभा त्याग,
त्यागाचं मार्केटिंग,
मार्केटिंग चेन,
चेन स्मोकिंग,
स्मोकिंग हॉट्

बिनबुडाचं विधान,
घागरी बूड,
खीर नाही खाल्ली,
पण खाणार खार,
खारीचा वाटा,
लाटणार साप
फाशांचं दान
शिडीला ताप

बिनबुडाचं विधान
बुडाला पाय
बुडत्याला काठी
आधाराला खांब
खांबात देव
देवाची शप्पथ
विधीलिखित

मांजर इतकं मऊ का असतं?

मांजर मऊ असतं का?
मांजर हा उपद्रव ठरू शकतं का?
उपद्रवी मांजरावर उतारा म्हणून मालकाने कोणता द्रव घ्यावा?
द्रवाचा अंमल जाणवत असताना मांजर मधे आल्यास काय होईल?

तुम्ही मांजर पाळाल का?
तुम्ही आजून काय काय पाळाल ? (कुत्रा, ससा, कायदा, सिग्नल वगैरे…)
घरच्या मांजराचं महत्व किती?
कोणी एक धनू जर तिच्या घरधन्याने धावून धावून जमवलेल्या धनापैकी निम्मं धन घरच्या बन्या बोक्याच्या सुशोभितीकरणास खर्च करत असेल तर ते योग्य की अयोग्य?
हा धनी जर धनूच्या ताटाखालचं मांजर असेल तर परिस्थितीत काय फरक पडेल ?
धन्या आणि बन्यापैकी कोणत्या मांजराचा मालकिणीवर जास्त अधिकार असेल?
लग्नानंतर मुलीबरोबर तिचं पाळीव मांजर सासरी जाउ शकतं का?
तेव्हा त्या मांजराचं नाव बदलण्याबद्दल तुमची मतं काय?
व्याहीभोजनात मांजराची जागा कुठे?

हे आणि यासारखे बरेच प्रश्न मला उगाच पडतात…
काही दिवसांपूर्वी एके कम्युनिटिवर हा टॉपिक टाकला होता. काळाच्या ओघात तो उडाला. बरेच दिवस तो ईमेलमधे टिकून होता, आज म्हणलं इकडे टाकावा. तेवढीच थोडी मज्जा !

आपला,

~नॅकोबा