असेच काही फोटो – २

आज परत एकदा लिहायला असं काही सुचत नाहीये म्हणून हे काही फोटो…

वळण

वळण

या महिन्याच्या सुरुवातीला सॅन फ्रान्सिस्कोच्या ट्रिपला गेलो होतो तेव्हा काढलेला हा फोटो. आम्ही निवडलेल्या टूरमधे ट्विन पीक्स हे एक ठिकाण होतं. तिथून सॅन फ्रान्सिस्कोचा असा छान देखावा दिसतो.

खारूताई

खारूताई

तिकडच्या बोटॅनिकल गार्डनमधे भरपूर खारी होत्या आणि त्या माणसांना घाबरतही नव्हत्या. एक आजीबाई दाणे टाकत टाकत चालल्या होत्या त्यांच्यामागे तुरूतुरू धावून या खारी दाणे गोळा करत होत्या. आसपास कुठेही “डुनॉट फीड द स्क्विरल्स” अशी पाटी नव्हती.

बोगदा

बोगदा

हा असाच…  उगाच !

किडा

किडा

हा बंडू एक दिवस सरकत्या खिडकीच्या काचेवर येऊन बसला होता.

ताप

पावसानं खरंच वैताग आणलाय. काल थोडासा काय भिजलो आणि रात्री लगेच हुडहुडी भरून अंग दुखून कसकस जाणवायला लागली. मग काय, गपचूप झोपलो क्रोसीन घेऊन. घरापासून इतकं दूर असताना बरं नाहीसं वाटण्याचा हा माझा पहिलाच अनुभव. आई आणि आजीची फार आठवण आली. आज दिवसभर घरीच होतो, त्यात दुपारी एक मस्त भयाण स्वप्न पडलं… मज्जा आहे.

आज दिवसभर तरी बरं वाटलं. दुपारी थोडं काम केलं, थोडी विश्रांती घेतली आणि पिकासावर फोटोतील चेहेऱ्यांना नावं देत बसलो होतो. (वेब आल्बम्स नाही, पीसीवर इन्स्टॉल केलेलं पिकासा) फार मस्त वाटलं. गेल्या वर्षी शाळेचं रीयुनियन आयोजित केलं होतं तेव्हा माझं फ्लेक्स मधील कौशल्य वापरून मी एक छान प्रेझेंटेशन तयार केलं होतं, तेव्हाचे फोटो आजूनही पीसीवर होते. आज त्यातील चेहेऱ्यांना नावं जोडताना आपोआपच तो शाळेचा नॉस्टेल्जिक प्रवास घडला. शाळेतले मित्र, आधीच्या ऑफिसातले कलीग्ज , तिथलं मांजर अशा सगळ्यांशी नकळत भेट झाली. मस्त वाटलं.

इकडे मी मांजरं फार दिसत नाहीत… पुण्यात असताना दिवसाला किमान तीन मांजरं दिसायची इकडे महिन्यातून तीन दिसली तरी फार.

आता मांजरांच्या फार तपशीलात न जाता मी ही पोस्ट संपवतो.

आपला, (मिवमिवाटास विरळा)

~नॅकोबा

सॅन फ्रान्सिस्को

आज सॅन फ्रान्सिस्कोची छान ट्रिप झाली. गेले दोन महिने म्हणत होतो जायचं, जायचं… आज जाणं झालं… शनिवार असूनही चक्क सहाला उठलोय त्यामुळे आत्ता रात्री एकूणच शून्य उत्साह आहे. आज फक्त काही फोटो अपलोड करतो आणि गरमगरम पाण्याने स्वतःला शेकून छान झोपी जातो.
Golden Gate Bridge

गोल्डन गेट पूल

seagull

सीगल

divine cargo

आकाशवाणी होण्यापूर्वी

pidgon

कबू

san francisco

सॅन फ्रान्सिस्को

चिपोट्ले

चिपोट्ले

हा माझ्या घराच्या बाल्कनीत उभा राहून काढलेला फोटो… ते गाड्यांच्या पार्किंगच्या अलिकडे दिसतंय ते चिपोट्ले. मेक्सिकन गुर्रमॉं का काहीतरी असं त्याचं पूर्ण नाव आहे. या त्यांच्या साईटवर तपशील बघा. इथे काही निवडक पण उत्तम मेक्सिकन पदार्थ मिळतात. ताको, बुरीटो वगैरे. रोज घरीच स्वयंपाक करायचा या विचारानेच मला कंटाळा येतो त्यामुळे कधीकधी मी इकडून बुरीटो आणून खातो, विशेषकरून रात्री.

छान प्रकार असतो. भात, ब्लॅक बीन्स, फाहीता, कोंबडी, तिखट आणि सौम्य साल्सा, मका, चीज, सावरक्रीम आणि लेट्यूस असं सगळं असतं यात. मी बोल मधे घेतो नाहीतर हा प्रकार पोळीसारख्या एका पदार्थात (टॉर्टिया?) गुंडाळून येतो. तुम्हाला हवं असल्यास इतर प्रकारचे मांस किंवा ग्वाकामोली पण घेता येते. एकूणच हा प्रकार पोटभरीचा असतो आणि पौष्टिक पण ( अतिरेक केला नाही तर )

इथे येऊन मला तीन महिने होत आले, घराच्या शेजारीच ही जागा असल्याने मी इथे वरचेवर जातो त्यामुळे तिथल्या कर्मचारी बंडू आणि बंड्या आता मला चेहेऱ्याने ओळखू लागल्यात. मला मिळणाऱ्या क्वांटिटीतून हे स्पष्ट जाणवतं. आधी वाढू का नको असं करणारे हात आता बिनधास्त असतात. मजा वाटते. अंदाज घेऊन त्यांचे हात थांबवायची जबाबदारी आता माझ्यावर आहे. एकट्याला एवढं जात नाही आणि टाकणं जिवावर येतं. भरपूर खाऊन पोट टम्म झाल्यानं असं जागत बसावं लागतं ते वेगळंच…

तरीपण झोपतो आता. उद्या सकाळी सकाळी सॅन फ्रान्सिस्कोला जाणारी ट्रेन गाठायचीय. ट्रिपचा बेत आहे.

आपला, (टम्म)

~नॅकोबा

स्वयंपाकघर

स्वयंपाकघर

स्वयंपाकघर

हीच ती जागा जिकडे मी स्वतःवर प्रयोग करून बघतो. आधी काहीही जमायचं नाही, आता निदान भात तरी करता येतो. अगदी गेल्या पंधरा दिवसांपर्यंत मी माझ्या हातचं खाणं झालं की झोपताना पाचक घेऊन झोपायचो… उगाच का रिस्क घ्या… आता भात जमतो आणि उकडलेल्या अंड्याचा एक पदार्थ ज्याला मी अंडाकरी समजून खातो.

चहा

चहा

हा माझा चहाचा साठा. साधा चहा, मसाला चहा, मॅंगो चहा, हिरवा आणि मिंट चहा. साध्या चहाने दिवस मस्त जातो आणि रात्री गरमागरम हिरव्या चहाने मस्त शांत शांत वाटते. काही प्यायलं तरी आजीच्या हातच्या चहाची मात्र रोज आठवण येते…

आज इतकंच… आणि हा एक “उगाच” फोटो…

सावली

उगाच

आपला,

~नॅकोबा

असेच काही फोटो

आज लिहायला विशेष काही सुचत नाहीये म्हणून काही फोटो अपलोड करणार आहे…

सकाळ

सकाळ

सकाळ, लख्ख प्रकाश, झाडाच्या फांद्यांतून येणारे उन्हाचे कवडसे… नुसतं बाहेर बघितलं की शांत, स्वच्छ, प्रसन्न वाटतं.

उन्हाच्या कवडशांचं मला शाळेपासून कौतुक. लहान असताना काहीही केलं तरी मजा येते. कोणतीही परावर्तक वस्तू आणि एक मांजराचं पिल्लू [:D] किंवा कागद, पालापाचोळा आणि भिंग असे बरेच उद्योग कवडशांच्या सहाय्याने केलेत. प्लॅस्टिकची पट्टी उन्हात उभी ठेवून समोरच्या भिंतीवर इंद्रधनुष्य काढायला मजा यायची.

एकदा मात्र उन आणि भिंग घेउन मी एक गादी जवळजवळ पेटवली होती. सुदैवाने आई त्याच खोलीच होती, जळका वास येताच योग्य ती पावलं उचलण्यात आली. मला तर गालावर वेगवान हाताची अपेक्षा होती, तसं काही झालं नाही मात्र भिंगावर बरेच निर्बंध आले.

प्सेस्टेशन कंट्रोलर

प्लेस्टेशन कंट्रोलर

प्लेस्टेशन 3: मनोरंजन आणि खेळांचा खजिना. या फोटोत आहे तो या प्लेस्टेशनचा कंट्रोलर. (तोही उन्हाच्या कवडशांत) [:D]  खिशात मावेल अशा पॉकेट व्हिडीओ गेम पासून मला लागलेलं या इलेक्ट्रॉनिक खेळांचं वेड आजूनही कायम आहे. (साधारण गेली चौदा पंधरा वर्षं.) आधी पॉकेट व्हिडीओ गेम, नंतर ब्रिक्स, मग टीव्ही गेम त्यानंतर संगणक आणि त्याच्यावरचे गेम, कॅफेत जाऊन मित्रांबरोबर तासन् तास खेळण्यात घालवलेला वेळ यानंतर हा प्लेस्टेशन.

चित्रपट आणि अॅनिमेशन्सना लाजवतील इतके नेत्रदीपक आणि उत्कंठावर्धक खेळ  या प्लेस्टेशन वर खेळता येतात, यातील  ब्लू रे प्लेअर वर सीडी-डीव्हीडीही बघता येतात. सध्यातरी याचा उपयोग मी नेटफ्लिक्स् वरून निरनिराळे चित्रपट आणि मालिका बघण्यासाठी करतोय.

असा एखादातरी गेमिग कन्सोल असावा अशी बरेच दिवसांपासून इच्छा होती पण भारतात असेपर्यंत एवढ्या किंमतीची वस्तू केवळ खेळण्यासाठी घ्यायची हे पालकांना पटवून देणं माझ्या आवाक्याच्याबाहेरचं होतं.

मउमउ चपला

रेलिंग

रेलिंग

हे दोन असेच उगाच…

चपलांनी पायाला छान गुब्बू गुब्बू वाटतं. [:D]

आणि वेळ जात नसेल तर माणूस काहीही करतो…  

आपला,

नॅकोबा