डोटा

आज बऱ्याच दिवसांनी डोटा खेळलो.
काल एक कॅफेकरी मित्र ऑनलाईन भेटला होता त्यानं नेमकं डोटाचं नाव काढलं. रहावलं नाही. तडक वॉरक्राफ्ट-३ डाऊनलोडला लावला, आज ऑफिसातून घरी आल्या आल्या इन्स्टॉल, डोटा डाऊनलोड केला अन् खेळायला सुरूवात. डोटा. पूर्ण नाव – डिफेन्स ऑफ दि एन्शिअन्ट्स. डोटा हा वेगळा असा गेम नाही. वॉरक्राफ्ट या स्ट्रॅटेजी गेमचा हा एक तिऱ्हाइतांनी (थर्ड पार्टी) बनवलेला मॅप (किंवा सनारियो) .

डोटा

डो़टा-फॅन आर्ट, स्रोत(http://chirugeon.wordpress.com/)

वॉरक्राफ्टमधे हा रिअल टाईम स्ट्रॅटजी गेम. यात तुम्ही साधनसामुग्री गोळा करणे, स्वतःचं राज्य स्थापून त्याचा विकास करणे (आईश्शपथ सांगतोय, हा सगळा प्रकार शुद्ध मराठीत लिहिताना इतकं विनोदी वाटतंय….) त्याचबरोबर एखाद-दोन नेते आणि सेना घेऊन शत्रूंचा नायनाट करणे हे प्रकार करता. एज ऑफ एम्पायर्स, एज ऑफ मायथॉलॉजी, डॉन ऑफ वॉर वगैरे गेम्स या प्रकारात मोडतात.

वॉरक्राफ्ट या मूळ गेमवर आधारित असला तरी हा डोटा हा उपप्रकार मूळ खेळापेक्षा प्रचंड वेगळा आहे. टॉवर डिफेन्स ही त्यामागची मूळ संकल्पना, पण त्यातही थोडा फरक. टॉवर डिफेन्स मधे तुमच्या टीमचं एक महत्वाचं ठिकाण असतं (झाड, घर वगैरे) अन् शत्रूच्या झुंडीच्या झुंडी येऊन हे ठिकाण नष्ट करू पाहतात. यावेळी शक्य तितके टॉवर्स बांधून या शत्रूंच्या लाटांना त्यांच्या इप्सित स्थळी पोहोचण्यापासून रोखणे हा मुख्य उद्देश असतो. जितके जास्त शत्रू रोखले जातील तितके अधिकअधिक चांगले टॉवर्स बांधता येतात अन् अधिकाधिक शक्तीशाली शत्रूंच्या लाटा थोपवता येतात. एकूण मजा असते

पण डोटा हा पूर्णपणे टॉवर डिफेएन्सही नाही. यात दोन टीम्स, प्रत्येकाला स्वतःचं ठिकाण वाचवून दुसऱ्या टीमचं ठिकाण पाडायचं असतं. प्रत्येक खेळाडू एक हीरो नियंत्रित करतो. नियमित कालावधीने प्रत्येक टीमच्या छावणीतून सैन्याच्या झुंडी बाहेर पडतात. खेळाडू या झुंडींच्या सहाय्याने प्रतिस्पर्धी संघाच्या (टीम ला प्रतिशब्द आठवला, यिप्पी वगैरे.) छावणीकडे आगेकूच करतात.प्रतिस्पर्धी संधाचे सैन्य किंवा हीरोज् ठार केले की आपल्या हीरोला एक्सपिरियन्स अन् सोनं मिळतं. एक्सपिरियन्स वाढला की लेवल वाढते, हीरोला नवनवीन अस्त्रे अन् शक्त्या प्राप्त होतात. सोनं वापरून वेगवेगळी शस्त्रे घेता यातात.

प्रत्येक हीरोच्या वेगवेगळ्या शक्त्या, हाताळायची पद्धतही वेगळी. त्यांच्यासाठी घ्यावयारी शस्त्रं वेगळी, मिळणाऱ्या शक्त्या निवडायचा क्रमही समोरच्या संघात कोणते हीरो आहेत त्यावरून बदलणारा. काही हीरोज् मोठ्या सैन्याला एकाहाती भिडू शकणारे, प्रचंड मार खाऊ शकणारे, याऊलट काही लपूनछपून कल्लोळ माजवणारे. काही एकटेच धोपणारे तर काही स्वतःसोबत अख्खी फौज गोळा करून समोक दिसेल ते भुईसपाट करणारे. अशक्य शक्यता. (सशक्त बंड्या…)

डोटा खेळणं बंद होऊन जवळजवळ तीनएक वर्षं झाली असतील पण आठवणी आजून ताज्या आहेत. हा एक गेम सतत अपडेट होत असतो. आज सुरू केला तेव्हाच बरेच बदल जाणवले. असाच मल्टिप्लेअर खेळायला घुसलो तर पार मारली जाईल. बघू. एकदोन आठवड्यांनी काय होतंय ते…

टक्कल

आजच कटिंग करून आलो. मान्य केलं पाहिजे. टक्कल करायला पण हिंमत लागते. माझं आपलं त्रैमासिक केशकर्तन.

टक्स, चंद्रमा, गोटा , पिच, चमन,   कॉलेजच्या सुरुवातीच्या वर्षांत मला टकलाचं बेक्कार म्हणजे बेक्कार म्हणजे बेक्कार फॅसिनेश चंद ( आकर्षण  ) होतं. मेट्रिस्कमधला मॉर्फियस, ट्रिपल एक्स मधला विन डेजेल, ‘हिटमॅन’ गेम्स सीरीजचा नायक ही सर्व टकली मंडळी वारंवार पाहण्यात (आणि खेळण्यात) होती. त्यात माझ्या ओळखीतल्या एकांनी नुकतंच च्यकोट केलं होतं आणि ते भार्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्री दिसत होतं.  (होतं काय, दिसतंच आजूनही ! मेंटेन केलंय) !!! त्यामुळे आपणही टक्कल करावं असं मला मनापासून वाटायचं… ‘मी टक्कल ठेवू का’ असंही घरी विचारायलं होतं मी पण तेव्हा  ‘पडेल रे, पडेल… थांब जरा’ असं सपाट  ( पण कॉन्फिडण्ट (कॉन्सिफिडण्डण्डण्ट (रिडण्डडण्डडण्डण्ट सारखं ) ) ) उत्तर मिळालं. माझा एक गेमर मित्र दर चार सहा महिन्यांनी गुळगुळीत करून यायचा. बालाजीला जाऊन आलेली काही मंडळीही भेटायची मधून अधून. नुस्ती ज्यलन व्हायची…

लवकरच मला माझे केस माझ्याइतक्याच आतुरतेने कीबोर्डकडे झेपावताना दिसले आणि टकलाचं वेड आपोआप ओसरलं. पण कधी काही पाहिलं किंवा ऐकलं अंधारात गेलेलं टक्कल पुन्हा डोकं वर काढतं. मधे एकदा “आसमा केहेता है रब से, तुमने चांद दो क्यू बनाए” ऐकलं… रहावलं नाही… त्यातच पुढे “एकमें रखा दै दाग दाग दूसरा है साफ साफ” आणि वर “सबकी नरज उसपे जाए” असंही आहे… कमाल… ( !!! )  टकलावर फुलटू झकास अशी ड्रॅगनवगैरे वाली मेंदी काढली तर ती कशी दिसेल असाही प्रश्न माझ्या मनात आहे. कदाचित तो प्रकार हेअर स्टाईलप्रमाणे टक्कल स्टाईल होऊन जाईल कोणास ठावूक (टकलावर मेंदीचा अजुन रंग ओला वगैरे गाणीही सुचतील) .

असो.

~नॅकोबा.

आयपॅड

काल अॅपल स्टोअरमधे जाऊन आयपॅड पाहून आलो. चांगला अर्धा पाऊण तास हाताळून पाहिला. अॅपलच्या इतर वस्तूंप्रमाणेच ही वस्तू चांगली आहे. आयपॅड नेटवर वाचलं तेव्हा थोडं नाऊमेद झाल्यासारखं वाटलं होतं खरं पण प्रत्यक्ष वस्तू पाहिल्यावर थोडं बरं वाटलं. या आयपॅडबद्दल मला जाणवलेल्या काही बऱ्यावाईट गोष्टी :

वाईट :

  1. मल्टिटास्किंगचा अभाव : यावर एका वेळी एकच अॅप्लिकेशन चालतं. आयपॅड हा फक्त एक मोठ्ठा आयपॅड आहे असं वाटण्याचं हे महत्वाचं कारण.
  2. फ्लॅश चालत नाही : HTML5 उंबरठ्यावर उभं असताना खरंचर याची चिंता करायची गरज नाही पण यावर फ्लॅश मधले गेम्स खेळता येणार नाहीत हे ऐकून बघून वाईट वाटतंच.
  3. सुळसुळीत कीबोर्ड : काचेवर टंकायची सवय होईपर्यंत याचा कीबोर्ड तसा वापरायला झुळझुळीत आहे.
  4. देवनागरी कीबोर्ड उपलब्ध नाही  : यावर देवनागरी नीट चालत नाही, दिसतही नाही, वेलांटीचा आणि जोडाक्षरांचा जरा प्रॉब्लेम आहे. टंकलेखनासाठी थेट कीबोर्डही उपलब्ध नाही. ती सोय मिळवण्यासाठी काही जुगाड करावे लागण्याची  शक्यता आहे.

बऱ्या :

  1. सुटसुटीत : याचं वजन एखाद्या मध्यम आकाराच्या पुस्तकाएवढं आहे. एकूण आकारही असा आहे की फार वेळ हातात धरलं तरी त्रास होणार नाही.
  2. मोठा पडदा : आयपॅडचा पडदा (स्क्रीन) हा  आयपॉडपेक्षा जवळजवळ चौपट मोठा आहे. अॅपलची अॅप्लिकेशन्स या उपलब्ध जागेचा पुरेपूर वापर करतात. गेम्स खेळायला हा आकार उत्तम आहे तसंच एखादं पुस्तक वाचायलाही सोयिस्कर आहे. मी आयपॉडवर पुस्तक वाचायचा प्रयत्न केला होता पण तो आकार फारच छोटा पडतो. आयपॅड उभं धरलं की एका साधारण पुस्तकाच्या पानाइतका मजकूर पडद्यावर असतो. पुस्तक वाचायचा अनुभव टिकून राहतो.
  3. सिनेमे बघण्यास उत्तम : गादीवर पडून चित्रपट बघण्यासाठी हा सर्वोत्तम प्रकार आहे. यावर यूट्यूब बघता येतं, आय-ट्यून्स मधून ओतलेले सिनेमे बघता येतात तसंच नेटफ्लिक्स ऑनलाईन बघण्यासाठीही एक मोफत अॅप्लिकेशनही उपलब्ध आहे.

माझा निष्कर्ष :

सध्या थोडं थांबायला हरकत नाही. पुढच्या पिढीतील (नेक्स्ट जनरेशन, नेक्स्ट वर्जन) आयपॅड्समधे काही वाढीन सोयी असण्याची शक्यता नाकारता येत नाही. सध्या आयपॉड किंवा आयफोनवर सहज भागेल. (शिवाय आयफोन गेल्याच महिन्यात घेतलाय..)

आपला,

~नॅकोबा

(एक सरळ अर्थाची, एक विषय धरून आणि अव्रात्य पोस्ट… काही खरं नाही… निमूटपणे झोपलेलं बरं.)