एक खोली, उजवीकडेही एक खोली असावी, दरवाजा नाही पण त्या खोलीत स्पष्ट अंधार आहे. या खोलीतही एकूणच मंद प्रकाश. हिरवट निळसर भिंत, अशा खोलीत आपण एकटेच. आपल्याच उद्योगात… अचानक आपल्याला दाराशी एक आजीबाई दिसतात. जवळच्याच कुटुंबातील सदस्य असाव्यात… ही खोलीची दुसरी बाजू, बाहेर जाणारी. त्या आजीबाई तिथेच बसतात, ठाण मांडून… चुकल्यात वाटतं… आपल्याशी काहीतरी बोलतात. आपण मख्ख, यांना आपण ओळखतो का याच विचारात.

काही वेळाने या बाई तरातरा निघून जातात. आपण चिंतेत. कोण होत्या, कुठे जात असतील… आपण त्यांच्या पाठलागाला लागतो. एक माणूस पळत येतोय आपल्याच दिशेने… घाबरलाय… काय होतं कोण जाणे पण आपणही त्याच्याच दिशेने पळायला लागतो. त्याला गाठतो, मागेही टाकतो. पण आता त्या आजीबाईचा पत्ता नाही… आसपास कुत्री मात्र दिसू लागल्येत. आपण आपल्य़ा नेहेमीच्या पळण्याच्या वेगापेक्षा फारच जोरात धावतोय… फारच कुत्री आहेत, पळायला सुरूवात केली तिकडेच चूक झाली, काही आता आपला पाठलाग करताहेत, काही नुसतीच एकमेकांमागे धावताहेत… डोळे मिटतात, थोडाच वेळ

मंद श्वास चालू आहे… परत आपण खोलीत.काहीतरी जड सभोवती जाणवतंय खोली आहे तशीच फक्त आता जरा बदललीय, आधीपेक्षाही वाईट. अचानक तसबिरी आल्यात चेहेरा नीटसा आठवत नाही पण या आजीबाई बहुतेक त्या मगाच्याच. खोलीची प्रकाशयोजना बदलत्ये… तितकीच मंद पण आता प्रकाशाचा स्त्रोत अधिक स्पष्ट, हा प्रकाश भिंतीतून येतोय, किंवा तसबिरीतून तरी. आपण भराभर नजर फिरवतोय खोलीभर,

काहीतरी योग्य नाही अशी जाणीव, काय करावं… इथून बाहेर पडलं पाहिजे… वरती एक कुटुंब आहे… निदान तिकडे तरी पोहोचावं… तेवढीच सोबत. भास होताहेत सांगावं त्यांना. जरा धीर तरी मिळेल. तसबिरींच्या काही भागात चंदेरी चमक, नजर आता बाहेरच्या बाजूस वळू बघणाऱ्या… तसबिरीत एक अनोळखी बाई,  आपण बहुदा तिला फारसे आवडलो नसू असे भाव तिच्या चेहेऱ्यावर… अरे ती हलली की काय… अरे देवा ! हा काय प्रकार आहे. बाहेरच्या दिशेने आपण पळू पाहतोय. कसला वेग आणि कसलं काय, आपल्याला हव्या त्या दिशेत हालतोय एवढं खरं…

नजर मंदावत्ये हालचाल जड. चालणं कसलं हे तर तरंगतोय आपण, कोणत्यातरी प्रचंड दबावाच्या वातावरणात आपण कसेबसे तरंगत, स्वतःला ओढत जिन्याकडे चाललोय. हा जिना पण नेमका सगळ्यांपेक्षा वेगळा… लोखंडी, चक्राकार वळणाने वर जाणारा… आधी कसं नाही आलं लक्षात. एव्हाना लहानपणापासून ऐकलेल्या देवांची, संतांची आणि स्तोत्रांची आठवण होऊ लागलेली, नामस्मरण सुरू झालेलं… मगाशी त्या आजीबाईसमोरच घडाघडा हनुमानस्तोत्र म्हणायला हवं होतं या विचाराने तेव्हाही हसू… मनातल्या मनातच बहुतेक, चेहेऱ्यावर उमटलं नसावं. आत्ता कसा दिसतोय देव जाणे… देव… देवा, फक्त वरच्या मजल्यावर… नजर मंदावत्ये, श्वास घेणं जड, श्वासासाठी धडपड, जिन्यावरून आगेकूच सुरूच आणि मनात उमटणारे देवही तसेच, तिथेच… बहुतेक तेच आपल्याला पुढे नेत आहेत. आपली नजर त्या दाराकडे, मागे बघायची तर हिंमतही नाही आणि कारणही…

आता दबाव कमी होऊ लागलेला पण हातपाय जवळजवळ बांधले गेले असावेत, दार उघडायला सांगावं कसं… एवढ्यात काकू दार उघडतात, त्यांच्या चेहेऱ्यावर प्रश्नचिन्ह. त्यांच्या घरी कसलातरी विधी असावा, कोणी गुरूजी आलेले. काय हायसं वाटतंय त्यांना बघून… आपण अजूनही दारातच, कसल्याश्या पिंजऱ्यात असल्याची जाणीव. चालण्याचा प्रयत्न पण त्यात फारसं यश नाही. पिंजरा मधे येतोय. काकू आणि गुरूजी आपल्याला आत घेऊन येतात, बहुदा आपण आजूनही तरंगतच आहोत… दार बंद…

इकडे आजूनही काही माणसे दिसताहेत, सुदैवाने सतबिरींतील कोणीही नाही. गुरूजी त्या पिंजऱ्याचं अवलोकन करताहेत. थोडा वेळ.. गुरूजी आपल्या कामाकडे परत वळलेले, प्रत्येकाला घाई असावी बहुदा. आपण अजूनही त्याच जागी. शून्य विचार, शून्य अवलोकन. मनाची एकूणच शून्य स्थिती.मधे कधीतरी पिंजरा गायब झाला असावा, काकू आता आपल्याला सोफ्याकडे नेऊन बसायला सांगतायत. आता दबाव नाही, श्वास नीट, डोळे मिटलेले.

खाड्कन जाग… काय खतरनाक स्वप्न पडलं अत्ता मला. भितीदायक चित्रपट किंवा एखाद अनपेक्षित अनुभव म्हणा. तापामुळे आज घरीच होतो. दुपारच्या झोपेत हे स्वप्न. उठल्यावर मात्र प्रचंड मोकळं आणि प्रसन्न वाटलं. मधे वेगास ला सहलीला गेलो असतानाही असंच एक गंमतजंमत स्वप्न पडलं होतं तेव्हाही उठल्यावर असंच शांत आणि आनंदी वाटलं होतं.

स्वप्न… हुश्श्…..

आपला, (आपल्याच स्वप्नात टरकलेला)

~नॅकोबा

उद्या आठवडा संपेल. हा आठवडा तसा अवघड गेला… विशेषकरून सकाळ. अख्खा आठवडाभर एकतर पावसाळी हवा होती नाहीतर पाऊस तरी. पावसामुळे गार पडलेली हवा, खवखवणारा घसा आणि उठल्याठल्या जाम झालेलं नाक… सकाळी उठूच नये असं कितीही वाटलं तरी साडेसात च्या आत पांघरूणातून बाहेर पडावंच लागतं… नाहीतर वेळेत आवरून होत नाही, शेवटची बस चुकते आणि एक तास चालून ऑफिसला पोहोचावं लागतं.

या आठवड्यात राईस कुकर घेतला, आता भात बराच बरा होतो. मी दोन तीन प्रकारे भात करून पाहिला. प्रेशर कुकर, मायक्रोवेव… प्रेशर कुकर मला मुळीच पटला नाही… आधी तयारी करायची, चालू असताना शिट्ट्यांकडे लक्ष द्यायचं, नंतर शंभर भांडी धूत बसायचं नको होतं. माणसाने यंत्रांचा शोध लावलाय. यंत्रं कामं सोपी करतात. यंत्रं वापरावी-काम हातावेगळं करावं असं माझं स्पष्ट मत आहे. त्यानुसार मी मायक्रोवेवकडे वळलो. एक दोनदा जमून गेला भात, कधीकधी जरा चुकला, पाणी कमी पडलं, कधी भातच कमी पडला आणि काहीच झालं नाही… प्रत्येक वेळी वेगवेगळे अनुभव आले. एक मात्र जमलं की एकीकडे भात होत असताना दुसरीकडे मला काहीतरी करता येऊ लागलं… तसं मी आतापर्यंत फक्त परतलेली डाळ (ज्याला मी दाल फ्राय समजतो), आणि गरम मसाला व साल्सात सूर्यफूल तेलात परतलेली उकडलेली अंडी (ज्याला मी अंडाकरी समजतो… असे गैरसमज बरे असतात.) एवढंच केलंय फ्राइंग पॅन मधे. आता राईस कुकर आणलाय. सगळे पदार्थ एकत्र करून त्यात शिजवायला ठेवतो. पंधरा वीस मिनिटात भात तयार… बरा होतोय चक्क.  काल भात करता करता त्यातच उकडलेली अंडी टाकली. अंदाज नाही आला… पाचच मिनिटांनी गरम पाणी झाकणाच्या चहूकडून बाहेर यायला लागलं. मग पळापळ करून कुकरच्या आसपास टिश्शू लावले. शेवटी काय… लक्षं ठेवावं लागतंच.

आज चक्क “आज” म्हणजे रात्रीचे बारा वाजायच्या आत पोस्ट टाकायचा विचार होता पण कसलं काय… उद्या उजाडलाच… आज इथेच संपवतो पोस्ट, उद्या लवकर उठता येतंय का बघतो.

आज एक आठवडा झाला रोज पोस्ट करायचं ठरवलं होतं ते जमलंय बुवा… मी खूश ! ठरंवलं आणि तसं जमलं की बरं वाटतं जरा.

आपला,

(पेंगुळलेला)~नॅकोबा

कामवाल्या बाईचा जन्म हा केवळ मोक्याच्या वेळी सुट्टी घेण्यासाठी झाला आहे.

——

मगाशी,

मारत होतो मी माशी,

खाजवत माझी मिशी

विचार करत स्वतःशी,

की अजून मेली नाही कशी.

——

मला आजवर स्वतःला शिस्त लावता आलेली नाही. पण मी इतरांना शिस्त लावू शकेन….

कारण आजवर तशी मला स्वतःला लाथही मारता आलेली नाही.

वेक अप सिड पाहिला….

खटकेल इतक्या वेळा मुंबईला बॉम्बे म्हणलंय खरं… पण तो अपवाद वगळता चित्रपट सुंदर !

कोंकणा काम छानच करते. ती ज्यात असते ते चित्रपट शक्यतो चांगले असतात, त्यामुळे वेक अप सिड ची मी बरेच दिवस वाट बघत होतो. चांगला असेल, बर्याच दिवसांनी काहीतरी छान बघायला मिळेल अशी अपेक्षा होती आणि ती खरी सुद्धा ठरली. बरं वाटलं…

~नॅकोबा