पूर्णपणे दिशाभूल करणारं शीर्षक टाकून झाल्यानंतर आता मी तुम्हाला सांगतो एक कहाणी.

दोन वर्षं झाली, दोघं सुखानं नांदत होते. यांचं फिस्कटेल अशी बाहेरच्या कोणाला पुसटशीही शंका आली नसती. चारआठ महिन्यांपूर्वी म्हणायला जरा घुरघुर, गरमागरमी झाली होती पण ते केवळ जवळच्यांनाच माहीत. परिस्थिती बदलली आणि ही घुरघुर कमी झाली. एकूणच प्रकरण निवळलं म्हणायला हरकत नव्हती. पण अचानक परवा त्यानं तिच्यासोबत नांदण्यास सपशेल नकार दिला. बाहेरच्यांनी हस्तक्षेपही करून पाहिला पण परिणाम शून्य… शेवटी अमेरिकेचं वारं लागलंय म्हणायचं…

“ही जोपर्यंत निघून जात नाही तोवर माझा पूर्ण असहकार असेल”, तो म्हणाला. तिचं मन फारसं मोठं नाही म्हणे… मनात सत्राशेसाठ गोष्टी असतात हिच्या, पण माझ्या जवळच्यांसाठी हिच्या मनात जागा नाही असा सरळसरळ आरोप होता त्याचा तिच्यावर. मधूनअधून भेटायला येणारी हिची मैत्रीण बरी हिच्यापेक्षा. त्रयस्थ, पण जे सांगू ते मनात साठवून ठेवते. ही मात्र…..

एरवी आत बसून शांतपणे आपलं काम चोख पार पाडणारी ती सर्व बंध तोडून बाहेर पडली. तिच्या मनाला चांगलाच धक्का होता हा. त्यातून ती सावरणं मुश्किलच.

ती गेली अन् तोही पार एकटा पडला… आता बाहेरच्यांच्या मदतीशिवाय त्याचं काहीच चालत नाही. साली “बॅड सेक्टर” वाली….. गेली तेच बरं असं समजवू पाहतोय तो स्वतःला. सध्या तो दुसऱ्या “ती”च्या शोधात आहे…

आता सांगतो नक्की काय झालं…..

परवा माझा लॅपटॉप राम म्हणल्याचं सांगितलं होतं ना. त्याचंच हे विश्लेषण. दोन वर्षं अविरत झटल्यानंतर शेवटी हार्ड डिस्क गंडली… ईन मीन एकशेवीस जीबी ची काय ती हार्ड डिस्क. भरून गेली होती. नवीन काही टाकावं म्हणलं तर आधीचं उडवायला लागायचं… तरी मधून अधून एक्सटर्नल हार्ड डिस्कवर बॅकप घेतला असल्यानं फार फोटो वगैरे आठवणी शाबूत आहेत. परवापासून लॅपटॉप  सुरू करतानाच डार्डवेअर एरर वर गोष्टी थांबायच्या. यूएसबी लावून लाईव उबुंटू सुरू करायचा प्रयत्न केला तरी पुन्हा तेच. शेवटी हार्ड डिस्क काढली. त्यानंतर कुठे लॅपटॉप उबुंटू मधे सुरू झाला. पण त्याला आला स्वतःची हार्ड डिस्क नाही. नवीन आणावी लागणार आहे. तोवर यूएसबी शिवाय काही तो चालायचा नाही.

बघू… मस्तपैकी पाचशे जीबी डिस्क टाकता येईल आता. पण आता विंडोज वगैरे नव्यानं इन्टॉल करणं आलं… कामासाठी उबुंटू ठीक आहे पण गेम्स खेळायला आणि इतर उद्योग करायला विंडोजच बरं पडतं… पुढचा वीकेंड लांबरूंद आहे त्यात या सगळ्या गोष्टी जमवता येतील. बऱ्याच दिवसांपासून लॅपटॉपचा डीवीडी रायटरही नीट चालत नाहीये त्याच्याकडेही बघता येईल. शेवटी तोही तिचाच नातलग…

आज बऱ्याच दिवसांनी चित्रपट बघायला गेलो होतो. डेट नाईट. छान विनोदी चित्रपट आहे, हलकाफुलका. संसारात बुडालेलं एक जोडपं दोघांचीच अशी एक संध्याकाळ साजरी करायला एका संध्याकाळी बाहेर पडतं, दुसऱ्याच्या नावानं असलेल्या रिझर्वेशनवर टेबल मिळवतं, त्या नावामुळेच संकटात सापडतं आणि एकापाठोपाठ एक धमाल प्रसंगातून जात जात सहीसलामत बाहेरही पडतं. किमान एकदातरी बघावा असा चित्रपट नक्कीच आहे. बरेच दिवस पहायचा असं मनात होतं, आज पाहिला, बरं वाटलं.

जानेवारीनंतर आज पहिल्यांदाच चित्रपटगृहात जाऊन चित्रपट पाहिला. गेले बरेच वीकेंड काहीतरी चुकल्याचुकल्यासारखं वाटत होतं उगाच. आज जरा मूळ पदावर आल्यासारखं वाटलं. मला चित्रपटगृहांची हवा आवडते. तो पॉपकॉर्नचा मंद, गरम दरवळ, थोडी गर्दी, अंघारातल्या खुर्च्या, त्यांच्यावरून दिसणारी डोकी आणि त्या डोक्यांना काही तास गुंगवून ठेवणारा प्रकाशाचा कल्पक खेळ.

पुण्यात असताना सिटीप्राईड कोथरूड अगदी चालत पाच मिनिटांवर होतं. आईच्या मते माझ्यासाठीच बांधलंय जणू… महिन्यातून किमान दोनदा तरी जायचो. कधी कधी आठवड्यात दोनदा ही व्हायचं. चित्रपट पहायला कंपनी असलीच पाहिजे हा नियम गौण आहे. (इतका, की मला जर बायकोही अशीच मिळाली तर आम्ही एखाद्या चित्रपटाला एकत्र जाऊन एकाच खेळाची दोन लांबलांबची तिकिटं काढू की काय अशी भिती वाटते…) भयपटाला मात्र एकटा जात नाही. गटानं पाहिला तरी भयपटानंतर दोनचार दिवस दिवे चालू ठेवून झोपतो… गंभीर किंवा वेगळे विषय असणाऱ्या चित्रपटांना मात्र शक्यतो एकटं जाणं पसंद करतो कारण शेजारचा उगाच मधे काही बोलला बेक्कार चिडचिड होते. कधीकधी तर शुक्रवारी रात्री नऊला अचानक ठरवून साडेनऊच्या शो ला बसलो आहे. लास्ट शो सुद्धा बरेच पाहिलेत. आणि त्यानंतर करिश्मा – कर्वे पुतळा – वनदेवी अशी एक चक्कर. रात्री नेहेमीचे रस्तेही वेगळेच वाटतात. नंतर लिहीन कधीतरी त्याबद्दल आजचा दिवस चित्रपटगृहांचा.

लहान असताना आई-बाबांबरोबर अलका आणि विजय मधे बरेच चित्रपट पाहिलेत. विशेषकरून मराठी आणि इंग्रजी. आईबाबांबरोबर आवर्जून पाहिलेला आणि मला आठवणारे हिंदी चित्रपट म्हणजे हम हे राही प्यार के किंवा येस बॉस किंवा शाहरूख, आमिर किंवा जुही असलेले आणखी एकदोन. इंग्रजी चित्रपटच जास्त आठवतात. द माक्स, होम अलोन, रिची रिच, युनिवर्सल सोल्जर्स वगैरे. या दोन चित्रपटगृहांबद्दल जरा विशेष लगाव. मल्टिप्लेक्सच्या जमान्यात त्यांची सध्याची अवस्था बघून वाईट वाटतं पण अंतर, आराम आणि आळस लक्षात घेता पावलं (आणि बुड) सिटिप्राईड कोथरूडकडेच वळतात.

माफी. वळायची. आता सिटीप्राईड तितकंसं जवळ नाही. इकडे येण्याआधी दोन दिवस माझ्या मामेभावाच्या वाढदिवसाचा मुहूर्त साधून तिकडे रॉकेट सिंग पाहून घेतला भावंडांबरोबर. एका दगडात दोन पक्षी. माणसाचा जीवपण साला कुठेही रमतो… ठिकाणं, रस्तेही जिवाभावाचे होतात. बाहेर पडल्यावर नेहेमीची कर्वेरोड चक्कर केली. घरी पोहोचलो तेव्हा गदगदलो होतो. आपण जागेशी कसे बांधले जातो याचाच विचार करत होतो. पोटात मोठ्ठा गोळा आला होता. मन सगळ्या जागा तिकडे साठवू बघत होतं जणू…

सध्या जिथे राहतो तिथून जवळच एक चित्रपटगृह आहे. अगदी ताजेतवाने गरम चित्रपट नसतात तिथे पण आजवर जी नावं पाहिली ती सगळी चांगली होती. मला आवडतात तशी वेगळ्या, विनोदी किंवा गंभीर प्रकारात मोडणारी. आजवर तरी नावंच पाहिल्येत. आत जायची इच्छा मात्र टाळल्ये. सवय होईल या भितीमुळे असेल कदाचित. नाहीतर आळस आहेच कारण म्हणून. (गंमत आहे. एखादी गोष्ट करावीशी न वाटण्यात ‘आळस’ फार उत्साहानं पुढाकार घेतो. )

असो. जाईन आता कधीतरी.

पुढच्या महिन्यात आयर्न मॅन – २ येतोय. रसेल क्रो (ग्लॅडिएटर) रॉबिन हूड म्हणून येतोय. आणि गेमचं नाव जसंच्या तसं धारण करून प्रिन्स ऑफ पर्शिया : सॅण्डस ऑफ टाईम सुद्धा येऊ घातलाय. रॉबिन हूड वगळता बाकी दोन्ही कावळा तंगवू शकणारे आहेत. त्यामुळे पाहिलेच पाहिजेत !

आपला
~नॅकोबा

मी
बोर
झालोय.
काय करू
सुचत नाईये
आता वीकेंड आहे.
हातात लॅपटॉप आहे.
वर्ल्ड ऑफ वॉरक्राफ्टचा
रतीब लावायचा योग आहे
आजची पोस्ट उगाच करतोय.
काही बरं लिहून पूर्ण होत नाईये.
ड्राफ्ट्स करून करून कंटाळा आलाय.
आठवडा तसा व्यस्त होता. काम होतं बरंच.
डोकं चालवून चालवून सुद्धा दमायला होतं खरंच
तिरकी पोस्ट करायला अशी डोकं तेवढंच तिरकं हवं.
जुन्या पोष्टीतल्या पाचकळ त्रिकोणाचं हे मराठी रूप नवं

” यू सी, खरपूस इज ए स्टेट ऑफ फूड बिईंग रोस्टेड. इट लाईज समव्हेअर स्लाईटली आफ्टर ‘वेल रोस्टेड’ बट डेफिनटली बिफोर बर्न्ट ऑर टोस्टेड. इट्स दि अल्टिमेट बार्बेक्यूइश टेस्ट ऑफन ऑब्जर्वड इन फूड्स बिईंग रोस्टेड ऑर फ्राईड. ”

आज संध्याकाळी मी आणि माझा रूममेट यांच्यात झालेलं हे संभाषण. तो मराठी व्यवस्थित बोलतो पण खरपूस शब्द त्याला नवाच होता. खरं तर वरची व्याख्या ही फारच मोघम आहे. खरपूस हा शब्द वासाशिवाय किंवा चवीशिवाय सांगणं ही एक अशक्यप्राय गोष्ट आहे असं मला वाटतं.
आज दिवसभर हीटर चालू राहिला होता त्यामुळे ऑफिसमधून परत येईपर्यंत घराचा जसपाल झाला होता (घराची भट्टी झाली होती ) म्हणून दार उघडं टाकून बसलो होतो तेवढ्यात कुठूनतरी माशांचा मस्त खरपूस वास आला. मस्त वाटलं.

खमंग आणि खुसखुशीत हेही मला असेच अस्पष्टकरणीय वाटतात. चकली, बाकरवडी, शंकरपाळे या गोष्टी पोटात जाता जाता या शब्दांचे अर्थ मेंदूत साठवून जातात.
“ती” चव, फक्त अनुभवता येते. पद्धत सारखी असली तरी आजीची पोळी आईच्या पोळीपेक्षा वेगळी लागते.
“तो” वास काही क्षणच टिकतो, आणि रसना ढवळता ढवळता मंद होत जातो. जाताना कुठेतरी डोक्यात एक गजर लावून जातो, रोज दुपारी फ्रिज उघडायचा.
कॅड-बी मधे एवढं काय आहे याचं “एकदा खाऊन तर बघ !” हे एकमेव उत्तर असतं.

चव, वास, संवेदना… या जाणिवांचं वर्णन एखादा उपजत साहित्यिकच करू जाणे.
चवीचंच म्हणायचं झालं तर मी आपला केवळ खाल्ल्या तिखटाला जागतो… ( किंवा पाचक घेऊन झोपतो. )

आपला
~नॅकोबा

मांजर इतकं मऊ का असतं?

मांजर मऊ असतं का?
मांजर हा उपद्रव ठरू शकतं का?
उपद्रवी मांजरावर उतारा म्हणून मालकाने कोणता द्रव घ्यावा?
द्रवाचा अंमल जाणवत असताना मांजर मधे आल्यास काय होईल?

तुम्ही मांजर पाळाल का?
तुम्ही आजून काय काय पाळाल ? (कुत्रा, ससा, कायदा, सिग्नल वगैरे…)
घरच्या मांजराचं महत्व किती?
कोणी एक धनू जर तिच्या घरधन्याने धावून धावून जमवलेल्या धनापैकी निम्मं धन घरच्या बन्या बोक्याच्या सुशोभितीकरणास खर्च करत असेल तर ते योग्य की अयोग्य?
हा धनी जर धनूच्या ताटाखालचं मांजर असेल तर परिस्थितीत काय फरक पडेल ?
धन्या आणि बन्यापैकी कोणत्या मांजराचा मालकिणीवर जास्त अधिकार असेल?
लग्नानंतर मुलीबरोबर तिचं पाळीव मांजर सासरी जाउ शकतं का?
तेव्हा त्या मांजराचं नाव बदलण्याबद्दल तुमची मतं काय?
व्याहीभोजनात मांजराची जागा कुठे?

हे आणि यासारखे बरेच प्रश्न मला उगाच पडतात…
काही दिवसांपूर्वी एके कम्युनिटिवर हा टॉपिक टाकला होता. काळाच्या ओघात तो उडाला. बरेच दिवस तो ईमेलमधे टिकून होता, आज म्हणलं इकडे टाकावा. तेवढीच थोडी मज्जा !

आपला,

~नॅकोबा