स्वयंपाक

आमटी हा माझा जीव की प्राण. जेवणात आमटी नसली की माझं आडतं आणि असली तर भात किंवा पोळीव्यतिरिक्त बाकी काही लागत नाही. त्यामुळेच आज जेव्हा मी जेवणात आमटी खात होतो तेव्हा आकाश ठेंगणं झालं होतं, हात गगनाला टेकले होते आणि स्वर्ग पण दोन बोटं उरला होता. मग फार वेळ न दवडता मी तो स्वर्गीय वाटणारा दोन घास आमटीभात संपवला आणि समाधानाचा ढेकर यावा म्हणून कपात कोकाकोला ओतला…

आज पोहे करून पाहिले. पहिलाच प्रयत्न. त्यातल्यात्यात बरे जमले. तेल, मोहोरी थोडी कमी, पोहे थोडे आजून मऊ आणि न विसरता तिखट टाकलं की आजून चांगले होतील. पोह्यांचा ओळखीचा वास आला तेव्हा मस्त वाटलं.
गेल्या आठवड्यात ताईनं पोहे कसे करावेत ची मेल पाठवली होती. ती जमेल तशी फॉलो केली. पॅन मधे तेल घेताना भस्सकन तेल ओतलं गेलं. चमचा तसाच भरलेला आणि त्याच्या दुप्पट तेल पॅनमधे.

लवकरच दोन महिने होतील मी अमेरिकेत पोचून. घर, टीव्ही, इंटरनेट असल्या प्राथमिक गरजांची पूर्तता झाली. जसं जमेल तसं, कंटाळा आला नसेल तर किंवा लक्षात असेल तर घरी स्वयंपाकाचा प्रयत्न करतो नाहीतर घर ज्या इमारतीत आहे, त्या इमारतीशेजारीच चिपोटले आहे त्यामुळे पोटापाण्याची पण फार चिंता नाही. दिनक्रमाचं एकूण गणितही आता सवयीचं झालंय.

एकूणच काय तर बेसिक पक्कं झालंय आता इकडेतिकडे उंडारायला, संगणकीय उचापती करायला हरकत नाही. ब्लॉग वाचणे, इंटरनेट वर