संगणक

आज बऱ्याच दिवसांनी डोटा खेळलो. काल एक कॅफेकरी मित्र ऑनलाईन भेटला होता त्यानं नेमकं डोटाचं नाव काढलं. रहावलं नाही. तडक वॉरक्राफ्ट-३ डाऊनलोडला …

गेला साधारण एक महिना मी माझे आवडते ब्लॉग आणि गूगलवरच्या बातम्या वाचण्यासाठी “फीडली” नावाचा एक फीड रीडर वापरतोय. फीडली हा फायरफॉक्स आणि गूगल क्रोम चा विस्तार म्हणून स्थापन करता येतो (म्हणजे, इट कॅन बी इन्स्टॉल्ड अॅज ए फायरफॉक्स ऑर गूगल क्रोम एक्स्टेंशन)

आज ब्लॉगपोस्ट करायची मजबूत हुक्की आलीय… हुक्की, साधीसुधी इच्छा नाही तर चक्क हुक्की. एरवी मधून अधून होत असते इच्छा, इथे काहीतरी लिहायची पण या ना त्या कारणानी दुर्लक्ष होतं. आज मात्र या इच्छेचा वेग प्रचंड आहे. काहीतरी खरडल्याशिवाय राहावत नाईये.

लिहायचा विचार डोक्यात आला की वाट्टेल ते लिहिता येईल असं वाटतं पण प्रत्यक्षात कीबोर्ड बडवायला बसलं की विचाराचा पोपट होऊन भुर्रर्र उडून जातो.

लवकरच दोन महिने होतील मी अमेरिकेत पोचून. घर, टीव्ही, इंटरनेट असल्या प्राथमिक गरजांची पूर्तता झाली. जसं जमेल तसं, कंटाळा आला नसेल तर किंवा लक्षात असेल तर घरी स्वयंपाकाचा प्रयत्न करतो नाहीतर घर ज्या इमारतीत आहे, त्या इमारतीशेजारीच चिपोटले आहे त्यामुळे पोटापाण्याची पण फार चिंता नाही. दिनक्रमाचं एकूण गणितही आता सवयीचं झालंय.

एकूणच काय तर बेसिक पक्कं झालंय आता इकडेतिकडे उंडारायला, संगणकीय उचापती करायला हरकत नाही. ब्लॉग वाचणे, इंटरनेट वर

मी सिंहेचा. गेली पाच वर्षे माझी साडेसाती सुरूच आहे, पण गेल्या काही दिवसात माझ्याशी निगडीत इलेक्ट्रॉनिक वस्तू माझी अशी काही शाळा करताहेत की जणू हा त्या साडेसातीचाच परिणाम असावा…

सप्टेंबरच्या सुरुवातीस माझ्या दोन-दोन यूपीएस् नी माझी साथ सोडली… एक तर चक्क उडालाच, दुसरा अजिबात बॅकप देईना… बॅकप सोडाच… साधं एक कॉम्प्युटर आणि एक मॉनिटरचं लोड घ्यायलाही तो तयार नव्हता… त्यातच काही दिवसांत माझा संगणक वारंवार रिस्टार्ट होऊ लागला.