तेल

आमटी हा माझा जीव की प्राण. जेवणात आमटी नसली की माझं आडतं आणि असली तर भात किंवा पोळीव्यतिरिक्त बाकी काही लागत नाही. त्यामुळेच आज जेव्हा मी जेवणात आमटी खात होतो तेव्हा आकाश ठेंगणं झालं होतं, हात गगनाला टेकले होते आणि स्वर्ग पण दोन बोटं उरला होता. मग फार वेळ न दवडता मी तो स्वर्गीय वाटणारा दोन घास आमटीभात संपवला आणि समाधानाचा ढेकर यावा म्हणून कपात कोकाकोला ओतला…

आज पोहे करून पाहिले. पहिलाच प्रयत्न. त्यातल्यात्यात बरे जमले. तेल, मोहोरी थोडी कमी, पोहे थोडे आजून मऊ आणि न विसरता तिखट टाकलं की आजून चांगले होतील. पोह्यांचा ओळखीचा वास आला तेव्हा मस्त वाटलं.
गेल्या आठवड्यात ताईनं पोहे कसे करावेत ची मेल पाठवली होती. ती जमेल तशी फॉलो केली. पॅन मधे तेल घेताना भस्सकन तेल ओतलं गेलं. चमचा तसाच भरलेला आणि त्याच्या दुप्पट तेल पॅनमधे.

उद्या आठवडा संपेल. हा आठवडा तसा अवघड गेला… विशेषकरून सकाळ. अख्खा आठवडाभर एकतर पावसाळी हवा होती नाहीतर पाऊस तरी. पावसामुळे गार पडलेली हवा, खवखवणारा घसा आणि उठल्याठल्या जाम झालेलं नाक… सकाळी उठूच नये असं कितीही वाटलं तरी साडेसात च्या आत पांघरूणातून बाहेर पडावंच लागतं… नाहीतर वेळेत आवरून होत नाही, शेवटची बस चुकते आणि एक तास चालून ऑफिसला पोहोचावं लागतं.

या आठवड्यात राईस कुकर घेतला, आता भात बराच बरा होतो