काम

एक खोली, उजवीकडेही एक खोली असावी, दरवाजा नाही पण त्या खोलीत स्पष्ट अंधार आहे. या खोलीतही एकूणच मंद प्रकाश. हिरवट निळसर भिंत, अशा खोलीत आपण एकटेच. आपल्याच उद्योगात… अचानक आपल्याला दाराशी एक आजीबाई दिसतात. जवळच्याच कुटुंबातील सदस्य असाव्यात… ही खोलीची दुसरी बाजू, बाहेर जाणारी. त्या आजीबाई तिथेच बसतात, ठाण मांडून… चुकल्यात वाटतं… आपल्याशी काहीतरी बोलतात. आपण मख्ख, यांना आपण ओळखतो का याच विचारात. …

उद्या आठवडा संपेल. हा आठवडा तसा अवघड गेला… विशेषकरून सकाळ. अख्खा आठवडाभर एकतर पावसाळी हवा होती नाहीतर पाऊस तरी. पावसामुळे गार पडलेली हवा, खवखवणारा घसा आणि उठल्याठल्या जाम झालेलं नाक… सकाळी उठूच नये असं कितीही वाटलं तरी साडेसात च्या आत पांघरूणातून बाहेर पडावंच लागतं… नाहीतर वेळेत आवरून होत नाही, शेवटची बस चुकते आणि एक तास चालून ऑफिसला पोहोचावं लागतं.

या आठवड्यात राईस कुकर घेतला, आता भात बराच बरा होतो

कामवाल्या बाईचा जन्म हा केवळ मोक्याच्या वेळी सुट्टी घेण्यासाठी झाला आहे.

——

मगाशी,

मारत होतो मी माशी,

खाजवत माझी मिशी

विचार करत स्वतःशी,

की अजून मेली नाही कशी.

——

मला आजवर स्वतःला शिस्त लावता आलेली नाही. पण मी इतरांना शिस्त लावू शकेन….

कारण आजवर तशी मला स्वतःला लाथही मारता आलेली नाही

वेक अप सिड पाहिला….

खटकेल इतक्या वेळा मुंबईला बॉम्बे म्हणलंय खरं… पण तो अपवाद वगळता चित्रपट सुंदर !

कोंकणा काम छानच करते. ती ज्यात असते ते चित्रपट शक्यतो चांगले असतात, त्यामुळे वेक अप सिड ची मी बरेच दिवस वाट बघत होतो. चांगला असेल, बर्याच दिवसांनी काहीतरी छान बघायला मिळेल अशी अपेक्षा होती आणि ती खरी सुद्धा ठरली. बरं वाटलं…

~नॅकोबा