बऱ्याच दिवसांनी पुन्हा एक पोष्ट. दरम्यानच्या काळात मनुष्य (म्हणजे मी) वर्ल्ड ऑफ वॉरक्राफ्टमधे तल्लीन झाला होता (होतो.) गेमिंग… व्यसन…. वाईट…..

आज दुपारी सुपरबोल नावाचा अमेरिकन प्रकार बघत बसलो होतो. अमेरिकन फुटबॉल डोक्यावरून जातो. तो समजून घेण्याचे मेंदूचे जे काही थोडेफार प्रयत्न चालले होते ते चहा आणि बाकरवडीनं सपशेल हाणून पाडले. काहीच न कळल्यामुळे सुपरबोलबद्दल बोलणं शक्य नाही आणि चहा अन् बाकरवडीच्या संयुक्त परिणामांना शब्दात पकडण्याचं काम केवळ रजनीकांतच करू जाणे.

ब्लॉगची थीमही बदलल्ये. जरा स्वच्छ स्वच्छ वाटतंय.

आज इतकंच.

लवकरच एखादी बरी पोष्ट होईल अशी इच्छा मनात बाळगून आहे.

~नॅकोबा !!

ऑफिसातून निघालो तेव्हा सूर्य दिवसाचं काम आटपतं घेत होता. साधारण साडेसहाची वेळ. संध्याकाळच्या गारव्यात सायकलवर निवांत तरंगत घरी पोहोचलो. बाहेरच्या खोलीत सभोवार अंथरलेल्या मउ चटईवर शुभ्र प्रकाशाचा एक पट्टा पसरला होता.
आतले सगळे दिवे बंद होते केवळ सरकत्या दरवाज्याचा पडदा अर्धवट सरकवलेला.
थोडा दरवाज्याजवळ गेलो. प्रकाश कुठून येतोय ते बघायला…
संध्याकाळी साडेसहा वाजता खोलीत चक्कचक्क चांदणं सांडलं होतं.

बूट, सॅक, कपडै वगैरे तसंच आवरून घेतलं. अंधारात. गार हवेत छानशी सायकलस्वारी झाल्यानं मी आधीच शांत शांत मूडमधे होतो. त्यात समोर चांदणं.

दोन पणतीएवढ्या मेणबत्त्या काढल्या. त्या देवासमोर नेऊन लावल्या.
तिथेच दोन सुवासिक मेणबत्त्या असतात. कायम. काचेच्या बरणीत, जाडजूड.
त्याही लावल्या.
मग निवांत बसलो थोडा वेळ.

शांत.
सगळं कसं.
शां त. !!!!

हा हा म्हणता २०१० संपलं, २०११ सुरू.  नववर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा.

हार्दिक शुभेच्छा ह्रदयापासून असतात. कधी कोणी मानसिक, बौद्धिक किंवा आत्मिक शुभेच्छा का देत नाहीत कोण जाणे. असो. तुम्हाला एकदम कोलेस्ट्रॉल फ्री आणि हेल्दी हेल्दी हार्दिक वगैरे शुभेच्छा. हे नवीन वर्षं तुम्हाला सुखसमाधानाचं आणि भरभराटीचं जावो हीच सदिच्छा.

आज बरंच काही खरडायची इच्छा आहे पण पेशन्स नाही. इथेच धांबतो. दारूपार्ट्या वाईट, गुढीपाडव्यालाच नववर्ष वगैरे म्हणून खट्टू असलेल्या मंडळींनाही शुभेच्छा आहेत बरंका. इथं एक सुविचार बळंच फेकावासा वाटतो. “केवळ तुम्हाला जगाबद्दल इश्शूज आहेत म्हणून जगालाही तुमच्याबद्दल इश्शूज असतीलच असं काही नाही…”

इति.

(आणि या वर्षीही मांजर तितकंच मऊ असो हे वेगळे सांगणे न लगे.)

~नॅकोबा.

पाहिला.बरा आहे.

इथे “बरा आहे” हे फारच सापेक्ष वर्णन आहे. मी नमूद करू इच्छितो, की  तीसरी ऑंख, द्रोणा, अक्सर, नो स्मोकिंग आणि टशन चित्रपटगृहात पाहिल्यानंतर चित्रपटच्या दर्जाची दारिद्र्यरेषा फारच खाली जाऊन टेकते. (बाय द वे, मला टशन आवडला होता अशी शंका बरेच दिवस माझ्या मनात घर करून आहे.)

तर उपरी गवाहोंको मद्देनजर वगैरे रखते हुवे मी असं म्हणतो की तीसमारखान “बरा” आहे. बळंच न हसवता मनापासून हसवेल असा विनोद मधून अधून येऊन जातो बाकीचे विनोद बळंच होतात. सगळेच जण आपण “अॅक्टिंग” करत आहोत हे वेळोवेळी जाणवून देतात. सगळंच जरा फारच कृत्रिम वाटत राहतं. अक्षय कुमार आणि विनोदी चित्रपट या मिश्रणाकडून अपेक्षित समाधान या चित्रपटात सापडत नाही. शीला की जवानी आणि कतरीनाचे कपडे ही त्यातल्यात्यात जमेची बाजू. त्याव्यतिरिक्त ती चित्रपटभर अशक्य बोर मारते. नाही म्हणायला अक्षय खन्ना आणि अक्षय कुमार यांचे एकत्रित असे काही सीन्स जरा उठून दिसतात.

बाकी मनोज “डे” रामलन,  या सगळ्यामागं स्टीवन स्पीलबर्गचं कारस्थान आहे वगैरे संकल्पना मला आवडल्या. बाबांशेजारी बसून “शीला की जवानी” मनापासून एंजॉय करणं माझ्याच्यानं शक्य झालं नाही. एका गाण्यात सलमान नाचलाय. मला हल्ली सलमान आवडत नाही.

खानों मे खान… तीसमार खान हे वारंवार ऐकताना मला “वन टू थ्री” नावाच्या सिनेमात वरचेवर पार्श्वसंगीत म्हणून वाजणारं “एवरीबडी सिंग…. बेहेन दा टकाज्” आठवलं. काहीही आठवतं. तीन लक्ष्मीनारायण वाला वन टू थ्री  तीसमार पेक्षा बरा होता.

असो.

“कोणालाही झेपण्याच्या मानानं जरा जास्तच कमनीय असल्यानं कधी कोणाच्या हाती लागायची नाही अशी ती शीला अन् तिची तरूणाई तशीच चिरतरूण राहो” हीच सदिच्छा!!

~नॅकोबा

आपण प्रत्येक गोष्टीचा आपापल्या परीनं अर्थ लावायला बघत असतो. आपल्याला कळणाऱ्या, न कळणाऱ्या, माहीत असलेल्या, नसलेल्या, आवडणाऱ्या, नावडणाऱ्या… अगदी कोणत्याही गोष्टीचा अर्थ आपण काढू बघतो. एकाच गोष्टीला नवीन नवीन अर्थ जोडत बसतो.
अगदी स्वतःला सुद्धा.
बरेचदा अकारण, अनभावितपणे.

अर्थ लावणं सोपं असतं. फारच.
तो विसरणं किंवा सपशेल झटकून टाकणं महाकठीण.

आठवून बघा, कधी प्रयत्न तरी केलाय का?
एखादा अर्थ मुद्दाम विसरण्याचा.

~नॅकोबा
(हो, पोष्ट संपली…)

घेत नाही म्हणे मी. बोलतोय बघा कसा.
अभिमान पहा याला. हा घेत नाही याचा.

म्हणलं आम्ही , आम्हीही घेतो..
तर चेहेऱ्यावर हा पाडतो आठ्या
कळत नाही तुम्हाला म्हणतो,
नकळत आहारी जाल त्याच्या.

जाऊच आहारी म्हणतो आम्ही,
घेणाऱ्याची नशाच ती…
नशेत या, घेणाऱ्यांच्या
जाणवणारी ताकद फार.

सगळंच शून्य, घेता घेता…
घेता घेता शून्यात सगळं.
जातो मी अन् घेता घेता
उरतं फक्त अस्तित्व…

न घेणारा तू, वाळवंटात त्या
ओलाव्याचा टिपूस नाही!
घेणाऱ्यांना म्हणतोच कसा
तुमच्या पावसात अर्थ नाही?

घेतल्याशिवाय कळणार नाही
काय गोडीनं बनलंय जग
वाटलंच कधी चुकून…
तर एकदा तरी घेऊन बघ

गळून पडतील घेताक्षणी
धार्मिकतेचे दांभिक पथ्य,
घेता घेता पचत जाईल
त्रिकालाबाधित परमसत्य

अरे नास्तिका,
त्याचं नाव…
एकदातरी घेऊन बघ!

अगदीचफारविचारकरायचाम्हणलंतरतुम्हालालक्षातयेईलकीदोनशब्दांतअंतरसोडणंहेशब्दांसाठीआणित्यांच्याअर्थांसाठीअत्यंतआवश्यकअसतंभाषेचाहाशुद्धनियमआपणजरमनुष्यवर्गावरलागूकरूनपाहिलातरआपल्यालाजाणवेलकीमाणसंहीशब्दांसारखीचअसतातत्यांनाहीइतरांपासूनएकविशिष्टअंतरलागतंजेणेकरूनत्यांनास्वतःचंअसंएकअस्तित्वमिळतंआणित्याअस्तित्वालाहीएकअर्थप्राप्तहोतोनाहीतचालूराहतेतीकेवळएककेविलवाणीधडपडरसर्वसमावेशकअशाएकाचनिरर्थकअस्तित्वाच्यागिचमीडीतूनस्वतःचाअर्थटिकवूनठेवण्याचीपणशब्दहीएकसमूहचएकापाठोपाठमांडलेल्यास्वरआणिव्यंजनांचाशब्दांनात्यांचंस्वतंत्रअस्तित्वहेहवंचपणएकटाकोणीचनाहीअगदीएकलकोंडा “तू”, “मी” आणि “तो” सुद्धा !

ही दिवाळी तुम्हाला, तुमच्या परिवाराला अन् मित्रमंडळींना सुखसमाधानाची, समृद्धीची, भरभराटीची, यापैकी एक, यापैकी सर्वं, आणि तुम्हाला हवी तशी जावो ही मनापासून सदिच्छा.फक्त दिवाळीच काय, पुढचं वर्ष अन् त्यापुढचीही अनेक वर्षं तशीच जावोत.

शिवाय माझ्या फेवरेट शुभेच्छा आहेतच !!

मे द फोर्स बी विथ यू !

लिव लॉंग अॅण्ड प्रॉस्पर !

विथ ग्रेट पॉवर कम्स ग्रेट रिस्पॉन्सिबिलिटी !

विंगार्डियम लेविओस्सा !!

~नॅकोबा !

असंच आपलं उगाच जरा म्याव करावंसं वाटलं. ब्लॉगवर बरेच दिवस शुकशुकाट होता. आठवडाभर काम जरा जास्त झालं की शनिवार रविवारची वामकुक्षी जरा जास्तच लांबते (अन् लवकरही सुरू होते ) आणि तिची ग्लानी तासन् तास तशीच टवटवीत राहते.असो.सध्या कामातून वेळ मिळाला तर ब्लॉगसाठी विचार करत न बसता ( एरवी मी विचार करून टंकतो असं नाही, तरीही ) सरळ स्टारक्राफ्ट-२ खेळत असतो. ऑनलाईन, मल्टिप्लेअर.

बरेच महिन्यांनी, बहुतेक अख्ख्या वर्षानंतर एक रिअलटाईम स्ट्रॅटेजी गेम मल्टिप्लेअर खेळताना मस्तं वाटतं. त्यात हा स्टारक्राफ्ट. ब्लिझार्ड एंटरटेनमंटची निर्मिती.ब्लिझार्डचे गेम्स “बाप” असतात. वॉरक्राफ्ट, स्टारक्राफ्ट अन् डिआब्लो या तीन गेम्सच्या नावांपलिकडे ब्लिझार्डचं काहीच नाही पण या तीनही नावांमागे लाखो चाहत्यांची फौज आहे. या गेम्सच्या पहिल्या आवृत्त्या येऊन अक्षरशः तप लोटलं तरीही यांच्या नवीन आवृत्त्यांबद्दल आजही पराकोटीची उत्सुकता चाहत्यांत दाटून आहे. फार लांब कशाला जा, खुद्द मीदेखील डियाब्लोचा टीशर्ट घालून त्याच्या तिसऱ्या आवृत्तीकडे डोळे लावून बसलोय.

मुद्दामच जरा हाललेला फोटो टाकलाय, मधे अख्खा फोटो फेसबुकावर लावला तर गेमरेतर लोकांना मुद्द्याचं सोडून फक्त वाढलेली जाडी दिसली...

आज इतकंच. आता मी दिवे मालवून मेणबत्त्यांच्या मिणमिण प्रकाशात रॉक ऐकत निवांत बसणार. कोक पीत. (ढेकर)

गुडनाईट !