ते. त्यांच्या त्या आणि त्यांचे ते. त्यांचे आपापले मी. त्यांच्यातलेच दोन मी वेगवेगळे, आम्ही होऊ पाहणारे… कधीकधी त्यांना न समजताच सहजगत्या आम्ही झालेले… कधीकधी मात्र आपापल्या मी ला धरून ठेवण्याच्या फोल आग्रहात अडकलेले. कधी आम्ही इतका घट्ट की मी म्हणून खपून जाईल. कधी मात्र प्रश्न पडावा की मीच इतके वेगळे, आम्ही झालेच कसे. हे बघतो मी. मग जाणवतं. सर्वनामं जास्त झाल्येत.
मीपण वाढतंय आणि असे “मी”पण वाढलेत.
चाललायस खरा, पण येताना एकटाच येणार…… की जोडीनं???
अमेरिकेत येण्यापूर्वी हा प्रश्न बऱ्याच वेळा ऐकला होता. या एकाच प्रश्नातून अनेक वेगवेगळ्या भावना व्यक्त होत असतात. प्रश्न विचारणाऱ्याचं प्रश्न विचारला गेलेल्या व्यक्तीशी जे नातं असतं त्यानुसार या प्रश्नाच्या गर्भितार्थात बदल होतो. घरचे किंवा नातेवाईक जेव्हा विचारतात तेव्हा त्यात जरा काळजी असते. कोणाचातरी कोणीतरी कुठेतरी जाऊन काहीतरी करून बसलेला असतो. तो प्रकार आपल्या बाबतीत घडू नये असं त्यांना वाटत असतं. जेव्हा मित्र विचारतात तेव्हा त्यात एक चावट आशावाद दडलेला असतो. लहान भाऊ जेव्हा हा प्रश्न विचारतो तेव्हा त्यात “तू जमव, म्हणजे माझी लाईन क्लिअर” असा सुप्त संदेश असतो. काही मंडळी असतात, जी तुम्हाला विनाकारण ओळखत असतात. तीही विचारतात. एकटाच येणार की जोडीनं. त्यात खोचकता वगैरे ठासून भरलेली असू शकते. काही जणं केवळ विचारायचं म्हणून विचारतात. कदाचित जोडीनं येणार म्हणला तर काय घ्या! प्रश्न आला की आपलं ख्या ख्या ख्या करून हासायचं अन् हो हो अशी मान डोलवत नाही म्हणायचं हा नित्यक्रम मी नेटानं पाळला. कारण एकूणच, या प्रश्नात अनपेक्षित असं काही नव्हतं…..
गेल्या महिन्यापर्यंत…..
मी लवकरच सुट्टीवर जाणार ही बातमी ऑफिसात पसरली अन् साधारण दिवसभरात तीन-चार लोकांनी मला हाच प्रश्न विचारला तेव्हा मात्र माझी विकेट उडाली. अमेरिकेतून भारतात सुट्टीवर येतानाही हा प्रश्न येऊन आदळेल याची मी कल्पनाच केली नव्हती. कल्पना करा… आंघोळीसाठी तुम्ही मोरीत शिरलाय, गंगेच यमुनेचैव म्हणत तुम्ही पहिला तांब्या अंगावर घेणार इतक्यात एखाद्या अज्ञात शक्तीच्या सहाय्यानं तुम्ही परस्पर उत्तर ध्रुवावर येऊन पोहोचलाय… माझी अगदी इतकीही खतरनाक परिस्थिती नव्हती, पण म्हणून तुम्ही अशा रोचक आणि रंजक कल्पना करू नयेत असा नियम नाही. सुविचार असा, की आयुष्य, विश्व आणि इतर सर्व गोष्टींचं उत्तर बेचाळीस आहे, अन् उत्तर ध्रुवावर टॉवेल सहजासहजी मिळत नाही.
हेहेहे. विषयांतर खतम…
त्याचं काय आहे, की कॅलिफोर्निया बे एरियात चिक्कार भारतीय मंडळी आहेत अन् कायम नव्यानं येत असतात. एकूणच, एखादा सुकुमार (ब्याचलर) बंडू सुट्टीसाठी एकटा मायदेशी जाणं अन् येताना सपत्नीक येणं (किंवा आल्यानंतर आपण आता ब्याचलर नसल्याचा जाहीरनामा देणं) ही संकल्पना सिलिकॉन व्हॅलीला आजिबात नवीन नाही. (इट्सा फमिलिअर फिणॉमेणॉ युसी)
पहिल्याच प्रश्नानं गारद झालेल्या माझा या प्रश्नकर्त्यांनी पुढच्या काही वाक्यातच पूर्ण वैराचिक फडशा पाडला… त्याचा हा साधारण सारांश
प्रश्नकर्ते: काही प्रश्न विचारतो तुला, आणि मग आम्हीच सांगतो तू एकटा येणार की जोडीनं !
मी: निरुत्तर…
प्रश्नकर्ते: किती दिवस चाललायस?
मी: एक महिना.
प्रश्नकर्ते: (निश्चिततादर्शक स्मितहास्य) काही खरं नाही … बरं वय काय बाळ तुझं?
मी: चोवीस… बहुतेक……… किंवा पंचवीस…..( मनातल्या मनात – दहातून सहा गेले राहिले…..)
प्रश्नकर्ते: हा पहिला प्रश्न. पालकांबरोबर जिथे कुठे जाशील तिथे. मग एकदा गाडी वळली की तिथून पुढे हायवेच आहे.
मी: निरुत्तर… (मनातल्या मनात- खरंय…. काही खरं नाही)
प्रश्नकर्ते: घरच्यांनी या विषयावर तुझ्याशी बोलणं अचानक कमी केलंय?
मी: निरुत्तर… (हो बहुतेक, किंवा नाही…. खरं की काय??? याचा अर्थ काय समजायचा ???)
प्रश्नकर्ते: इतक्यात तुझ्या ओळखतल्या कोणाचं लग्न झालंय?
मी: (बारीक आवाजात…) हो…
प्रश्नकर्ते: हम्मम्मम्म् . (निश्चिततादर्शक स्मितहास्य, यावेळी जाणवणारी निश्चितता पूर्वीपेक्षा साधारण दसपट ) आता शेवटचा प्रश्न…
प्रश्नकर्ते: कोणा दूरच्या नातेवाईकांनी इतक्यात तुझ्या पालकांशी संपर्क साधलाय??
मी: मी गप्प, चेहेरा मात्र उद्गारतोय ओमायगॉड !!!
प्रश्नकर्ते: अभिनंदन
मी: गार.
या फैरीत चांगलाच घायाळ झालो असतो तरी आता मात्र सावरलो आहे. आता प्रश्न विचाराल तर उत्तर तयार आहे. तेच आपलं नेहेमीचं… ख्या ख्या ख्या करून हासायचं अन् हो हो अशी मान डोलवत नाही नाही म्हणायचं.
~नॅकोबा
कधी कधी लिहिण्यासाठी हात खूप फुरफुरतात, पण मेंदू बंद असतो. कधी शंभर गोष्टी सुचत असतात पण खरडायचाच कंटाळा आलेला असतो. चणे अन् दातांच्या या दुष्टचक्रात कित्येक पोष्टी तश्याच वाऱ्यावर विरून जातात.
गेला अख्खा आठवडा लिहावं लिहावं म्हणतोय पण माझे सर्व प्रयत्न मीच सपशेल हाणून पाडतोय. त्याचं काय असतं की वेळ म्हणून एक प्रकार असतो.त्याचे दोन भाग असतात (दोनपेक्षा जास्त नसावेत असा व्यावसायिक सल्ला मी इथे देऊ इच्छितो, का ते पुढे कळेलंच पण कळलं नाही तरी ते तितकं महत्वाचं नाही.) एक भाग कार्यालयीन कामासाठी राखीव असतो. असावा, बरं असतं. दुसरा भाग तुमचा असतो. (असावा, बरं असतं) पहिल्या भागाचं काय लोणचं घालायचं हे तुमच्या फारसं हातात नसतं. दुसरा भाग, जो तुमचा असतो (म्हणजे, वेळेचा दुसरा भाग, तुमचा दुसरा भाग नाही.) त्याचं काय काय करायचं हे तुम्ही ठरवायचं असतं. ज्याला तुम्ही फावला वेळ म्हणता (फावल्या वेळात नक्की कोणाचं फावतं कोणास ठावूक) त्यात बरंच काही करता येतं. लोणचं करणे, पापड भाजणे, ब्लॉग लिहिणे, वाचन, चित्रपट पाहणे, अस्वल पाळणे वगैरे.
मला ब्लॉगिंग आवडतं, अन् गेमिंगही. गेमिंग अंमळ वरचढ. त्यामुळे वीकांत वर्ल्ड ऑफ वॉरक्राफ्ट किंवा स्टारक्राफ्ट खेळण्यात घालवतो. अमेरिकेत आल्या आल्या पहिले काही महिने संगणकावर फारसे गेम्स टाकले नव्हते, अन् ब्लॉगिंगलाही तसा नवीनच होतो, त्यामुळे हाताला सुटेल ते खरडलं. कधीकधी फारसा विचारही न करता. अलिकडे मात्र माझ्या आवडत्या छंदात (मी छंद म्हणायचं, आईनं व्यसन म्हणायचं… शेवटी अर्थ एकच, गेमिंग) पुरता बुडलो असल्यानं ब्लॉग अगदीच कोरडा (कोरडा नाही, शुष्क म्हणावं…. शु ष्क ! ष… ष…. दुसरा ष पोटफोड्या… म्हणजे तुम्हाला साहित्यिक भाषेत वगैरे लिहिता येतं असं लोकांना वाटतं.) झाल्यासारखा वाटतोय.
अन् ब्लॉगवरच्या अशा मलूल, कोंदट, ढगाळ, कोमेजलेल्या वातावरणात अचानक वीज कोसळावी अन् तिच्या आघाताने जमीन दुभंगून तप्त ज्वाळांचे लोळच्या लोळ अंबराकडे झेपवावे, वरून वीज … खालून ज्वाळा… वरून वीज… खालून ज्वाळा … वीज… ज्वाळा… वीज… ज्वाळा… कडकडाट, गडगडाट, झगमगाट आसमंत दुमदुमणारा आवाज, जणू सहस्र (सहस्र या शब्दापुढे हजार ला काहीच किंमत नाही) सिंहांची गर्ज… खोकला… जोराची धाप.. पाणी… पाणी…
असो. (झेपत नाही तर लिहू नये…) तर गंमत अशी आहे, की स्टार माझाच्या मराठी ब्लॉग स्पर्धेचा निकाल इतक्यातच जाहीर झाला (http://www.starmajha.com/MajhaBlog.aspx?BlogID=1669) अन् आश्चर्य म्हणजे उत्तेजनार्थ यादीत मुक्ताफळे डॉट कॉमचाही समावेश होता. छान वाटलं. उत्तेजित झालो. माझ्या नियमित वाचनातले काही ब्लॉग्जही त्या यादीत होते. हेरंबचा हरकत नाय, विद्याधरनं चालवलेली बाबा ची भिंत, अन् नचिकेत गद्रेंचा नचिकेत… दिल से . याच यादीत मुक्ताफळे बघून मला अगदी “कसचं कसचं” फीलिंग आलं. ( यालाच मी गुब्बू वाटणे असं म्हणतो. ) (टु बी स्पेसिफिक, इट्स सिमिलर टू “धन्य धन्य होणे” फीलींग)
वास्तविक, या ब्लॉगनं यापूर्वी किमान दोनदा तांत्रिक बाबींसाठी मान टाकली होती. त्यानंतर कैक महिने केवळ दोन-चार निरर्थक पोष्टींसह हा ब्लॉग इंटरनेटवर कुठेतरी अधांतरी तरंगत होता. अन् एकट्यानं हा ब्लॉग तगवणं मलाही झेपलं नसतं. पण जेव्हा नियमित लिहायला लागलो तेव्हा जाणवलं, की मराठी भाषेला ब्लॉगर्सची अन् वाचकांची एक सुरेख कम्युनिटी लाभली आहे. अन् या कम्युनिटीतून कळत-नकळत नवीन ब्लॉग्ससाठी एक पोषक वातावरण निर्माण झालंय. मराठी ब्लॉग विश्वातून अनोळखी वाचक नकळत ब्लॉगवर येतात, वाचतात, कधी प्रतिक्रियाही सोडतात. असे एखाद-दुसरे नियमित वाचकही माझ्यासारख्या नवीन बंडूला कैच्याकै प्रेरणा देऊन जातात, प्रत्येक प्रतिक्रिया अप्रत्यक्षरीत्या ब्लॉग जागा अन् ताजा ठेवायचं एक प्रबळ कारण सांगत असते (मात्र कधीकधी एखादी प्रतिक्रीया “ब्लॉग बंद करा”, किंवा “ही पोष्ट अमुक अमुक ठिकाणावरून चोरलेली आहे” असंही सांगते पण सुदैवानं मुक्ताफळांची उधळण थांबवायला सांगणारी प्रतिक्रिया आजवर आलेली नाही (म्हणून लगेच पाठवायचीही गरज नाही !!) )
थोडक्यात सांगायचं तर, वाचकमंडळी, तुम्ही इथे लिहिलेलं भलतंसलतं वाचत नसता, तर मी नेहेमीच्या आळसाने केव्हाच गाशा गुंडाळला असता. तरी, वेळोवेळी ब्लॉगला भेटी देऊन प्रतिक्रिया देऊन मला जागं ठेवल्याबद्दल मनापासून धन्यवाद.
तुम्ही म्हणाल, प्रत्येक ब्लॉगर वाचकांना थॅंक्यू का म्हणतो?
ब्लॉगून बघा, आपोआप जाणवेल.
तळटीप:
१. शीर्षकाचा पोष्टीशी तसा काहीच संबंध नाही.
२. नक्की किती लोक तळटीप वाचतात कोणास ठावूक…
मर्कटापासून उत्क्रांत झालेल्या मज्जारज्जूंनी खच्चून भरलेल्या मर्त्य मानवाच्या मस्तिष्काच्या मर्यादांवर मनन करण्यापेक्षा मुरमुरे मटकावण्यात मर्दुमकी मानणाऱ्या मनुष्यांच्या मतमतांतरावर मल्लीनाथी करण्यापेक्षा मी मांजराच्या मिजासखोर मउपणात मश्गुल होणे पसंत करेन.
अशा अनेक गोष्टी असतात, ज्या असतात. त्यांना बरेचदा कारण असतं, पण ते नसलं किंवा आपल्याला माहीत नसलं तरी फारसा काही फरक पडत नाही.
हिमेश रेशमिया….. आहे.
राखी सावंत….. आहे.
एकता कपूर….. आहे.
का आहे याच कारण देवाला ठावूक
तोही आहे. का आहे ते माहीत नाही पण आहे.
अत्ता या क्षणी माझ्या शीतकपाटात (शीः मला फ्रिज्ज म्हणायचं होतं) कोका कोला का आहे?
इंटरनेट एक्पस्लोअरर…. का आहे?
काही चकोट इतके रेखीव का दिसतात?
शनिवारी दुपारी मी झोपलेला का असतो?
काही लोक लाच का घेतात?
काही लोक काच का खातात?
आईच्या मैत्रिणी फार्मविल का खेळतात?
इंटरनेटवर इतकी माहिती का असते?
त्यातली बरीचशी अश्लील का असते?
हे मला का माहीत असतं?
वगैरे प्रश्नांची उत्तरं शोधण्यास अशक्य नाहीत. पण माहीत झाली तरी त्यानं काही होणार नाही किंवा केळं होईल. केळं होणे हा एक मराठी वाक्प्रचार आहे. काहीच न होणे या अत्यंत नकारात्मक अर्थाची इतकी सकारात्मक मांडणी हे एक वैशिष्ट्यच म्हणायला म्हणायला पाहिजे. असले वाक्प्रचार शाळेत शिकता येतात पण शिक्षकांकडून शिकवले जात नाहीत हा एक विरोधाभासच म्हणायला पाहिजे. शाळेत शिकलेले पण शिक्षकांनी न शिकवलेले वाक्प्रचार दैनंदिन वापरासाठी कितीही चपखल अन् उपयुक्त वाटले तरी आपणासारख्या सूज्ञ वाचकांनी ते जपूनच वापरावेत हे वेगळे सांगणे न लगे.
आता असं का, आणि वाचक कायम सूज्ञ का असतात हे प्रश्न ……..
~नॅकोबा
नळ सुटलेला, वाहत होते पाणी,
बुडले वारूळ, गडबड सारी
मुंग्या धावून वाहून गेल्या
गेले पाणी, मग तो आला
वरवर सारे पाहून गेला
वारूळात ही शिरे वाळवी
साध्या झडल्या, धडपडल्या पण
लढल्या सैनिक मुंग्या
पोखरलेल्या खाटेवर त्या
तो निवांत पहुडला होता
तिथेच त्याच्या पायाशी,
पाहत सारे, जिभल्या चाटित
बोका खिदळत होता !!!
~नॅकोबा
——————————
आजच कटिंग करून आलो. मान्य केलं पाहिजे. टक्कल करायला पण हिंमत लागते. माझं आपलं त्रैमासिक केशकर्तन.
टक्स, चंद्रमा, गोटा , पिच, चमन, कॉलेजच्या सुरुवातीच्या वर्षांत मला टकलाचं बेक्कार म्हणजे बेक्कार म्हणजे बेक्कार फॅसिनेश चंद ( आकर्षण ) होतं. मेट्रिस्कमधला मॉर्फियस, ट्रिपल एक्स मधला विन डेजेल, ‘हिटमॅन’ गेम्स सीरीजचा नायक ही सर्व टकली मंडळी वारंवार पाहण्यात (आणि खेळण्यात) होती. त्यात माझ्या ओळखीतल्या एकांनी नुकतंच च्यकोट केलं होतं आणि ते भार्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्री दिसत होतं. (होतं काय, दिसतंच आजूनही ! मेंटेन केलंय) !!! त्यामुळे आपणही टक्कल करावं असं मला मनापासून वाटायचं… ‘मी टक्कल ठेवू का’ असंही घरी विचारायलं होतं मी पण तेव्हा ‘पडेल रे, पडेल… थांब जरा’ असं सपाट ( पण कॉन्फिडण्ट (कॉन्सिफिडण्डण्डण्ट (रिडण्डडण्डडण्डण्ट सारखं ) ) ) उत्तर मिळालं. माझा एक गेमर मित्र दर चार सहा महिन्यांनी गुळगुळीत करून यायचा. बालाजीला जाऊन आलेली काही मंडळीही भेटायची मधून अधून. नुस्ती ज्यलन व्हायची…
लवकरच मला माझे केस माझ्याइतक्याच आतुरतेने कीबोर्डकडे झेपावताना दिसले आणि टकलाचं वेड आपोआप ओसरलं. पण कधी काही पाहिलं किंवा ऐकलं अंधारात गेलेलं टक्कल पुन्हा डोकं वर काढतं. मधे एकदा “आसमा केहेता है रब से, तुमने चांद दो क्यू बनाए” ऐकलं… रहावलं नाही… त्यातच पुढे “एकमें रखा दै दाग दाग दूसरा है साफ साफ” आणि वर “सबकी नरज उसपे जाए” असंही आहे… कमाल… ( !!! ) टकलावर फुलटू झकास अशी ड्रॅगनवगैरे वाली मेंदी काढली तर ती कशी दिसेल असाही प्रश्न माझ्या मनात आहे. कदाचित तो प्रकार हेअर स्टाईलप्रमाणे टक्कल स्टाईल होऊन जाईल कोणास ठावूक (टकलावर मेंदीचा अजुन रंग ओला वगैरे गाणीही सुचतील) .
असो.
~नॅकोबा.
ऐश्यपत तुम्हाला सांगतो. (संपलं वाक्य… )
या पोष्टीत मी काहीबाही बरळणार आहे ( नेहेमीची सवय ) कदाचित वाचकांना (कंस१=( माझी पोष्ट वाचताना मी वाचक असतो त्यामुळे मी वगळून इतर . पण हे इथे लिहायची काहीच गरज नव्हती)) काहीच समजणार नाही ( मी (सुदैवानं. (आता सुदैव कोणाचं ते माहीत नाही) ) ब्लॉग हस्ताक्षरात (माझ्या, पेपर संपतानाच्या) लिहीत नसल्यानं वाचकांना (कंस १) काहीबाही समजत असेल असा माझा अंदाज आहे. (केवळ मी पुण्याचा आहे यावरून या वाक्याचा विपरीत अर्थ काढू नये. नाहीतर म्हणाल की आम्ही एवढं आमचं डोकं (?) शिणवून ब्लॉग वाचतो. आणि हा बंड्या म्हणतो की आमची समज (?) बेताचीच आहे)
हां. तर विषयाकडे.
गेले जवळजवळ तीन चार महिने रात्रंदिवस (पहिले दोन महिने नऊ ते पाच, नंतर सात, आठ नऊ, साडेबारा.. इत्यादी) काम करून आमच्या टीमनं काम पूर्णत्वास आणलं होतं. आधी मार्चची तारीख, त्यात चार गोष्टी वाढवायच्या असं ठरल्यामुळं ती एप्रिल अखेरीस येऊन ठेपली. एक एक काम आटपत टीमनं सोमवारी ” रीलीज आटपला ” टेस्टिंग ओके आलं की काम फत्ते या स्थितीत गोष्टी आणून ठेवल्या. मंगवारी एक-दोन किरकोळ गोष्टी समोर आल्या, यायच्याच. अपेक्षित होतं. त्या हातावेगळ्या करत होतो. दरम्यान. आम्ही पूर्णत्वास आणलेल्या कामावर आधारित एक डेमो व्हिडिओ तयार करण्याचं काम दुसरीकडे सुरू होतं. तिकडून बोलावणं आलं “क्लिक केलं, पेज आलं पण पेजवर काहीच दिसत नाहीये”. गेलो, शिफ्ट रिफ्रेश केलं, फायरफॉक्स चा कॅशे मोकळा केला. पेज नीट चालणं सुरू… कधीकधी नेटवर्कचा प्रॉब्लेम, ब्राऊजर कॅशे वगैरे मुळे पेज लोड न होण्याचा प्रकार होऊ शकतो. नॉर्मल आहे म्हणून सोडून दिलं…
थोड्या वेळानं परत तेच ! गेलो, रिकामं पान. फायरफॉक्सला म्हणलो बाबारे, पानाचा मूळ स्रोत दाखव. बघतो तर काय, स्रोत व्यवस्थित, सगळं जिथल्यातिथे ! किस्सा…. शंकेची पाल चुकचुकली… जाग्यावर परत आलो आणि माझ्या खोक्यावर तोच प्रश्न उद्भवतोय का ते बघायला लागलो (दवे बाई या कृतीला बग रीप्रॉडक्षन म्हणतात). माझ्या खोक्यावर येईना… म्हणून जिथे टेश्टिंग होतं त्या खोक्यावरच्या टेस्ट साईटला हिट करून पाहिलं. चार पाच प्रयत्नातच पान रिकामं… आजून एक दोनदा प्रयत्न… मधेच कधीतरी व्यवस्थित पान, मधेच कधीतरी रिकामं… ढिश्क्यांव.
ब्राऊझर इश्शू… इंटरनेट एक्सप्लोररला आम्ही नेहेमीच शिव्या घालतो हो. कोणतंही वर्जन असो, सहा, सात, नऊ, पंच्याण्णव… इंटरनेट एक्सप्लोअररचं काहीतरी वेगळंच असणार पण या वेळी मात्र गंडणारा ब्राऊझर फायरफॉक्स….. फारयफॉक्सनं काशी केली… सचिन डकवर गेला की कसं वाटतं??? डोक्याला शॉट. शोधमोहीम सुरू…
कोणकोणत्या पेजेसवर येतोय? निम्म्याहून जास्त वेळा पेज लोड होतंय नीट, म्हणजे जावास्क्रिप्ट, सीएसएस व्यवस्थित दिसतंय… रिक्वेस्टनंतर कोणती स्क्रिप्ट कधी लोड होत्ये… इकडे अॅलर्ट टाक… लॉग फाईल्सची शेपूट पकड… अॅप्लिकेशन सेटिंग्ज बदल, ब्राऊजर सेटिंग्ज बदल, कॅशिंग होत नाईये नीट, सर्वर कॅशे बंद करून बघ. डिस्क नको, मेमरीत कॅशे चालू असूदे… आता मेमरी नको डिस्क ठेव… गेल्यासारखा वाटतोय का??? हा बघ झाला रीप्रोड्यूस… कॅशे बंद करून बघ बरं… केले… आता स्क्रिप्ट एरर… परत रिकामं पान….
नेटवर बघा काय म्हणतायत… काही जण व्हिस्की इश्शू आहे असं म्हणतायत…. काही जण फायरफॉक्स इश्शू आहे म्हणतायत. चायला ब्राऊझर स्पेसिफिक इश्शू… आली का पंचाईत… एकट्यासाठी हॅक वापरावा लागणार आता…
विंडोज एफ एफ की उबुंटू? दोन्हीकडे येतोय? आईचं काय म्हणणं आहे… तिकडे नुसतीच जेएस एरर, ती पण गेली लेटेस्ट चेंजेसमुळे आई ओके आहे… सफारी पण मस्त चाललाय. क्रोमला अॅक्टिव सपोर्ट नाही पण तोही नीट आहे… फायरफॉक्स ब्लॅंक पेज… सर्च मारा…. फायरफॉक्स इश्शू आहे हा… थ्री पॉइंट सिक्स पॉइंट थ्री… बरेच जण म्हणतायत नेटवर. इश्शू आहे. फायरफॉक्स बग आहे हा… पण फायरफॉक्स अनसपोर्ट करून चालणार नाही… (एक वेळ पाण्याला नाही म्हणतील… फायरफॉक्स किंवा आईला शक्यच नाही…)
कशामुळे होत असेल?
ब्राऊजर सेंसेटिव आहे.
एक्सएचटीएमएल चेक करा.
नीट आहे.
सीएसएस वॅलिडेटेड आहे का?
हो
तो टायनी एम सी ई… विझीविग एडिटर… कम्प्रेसर वापरतोय, प्लगिन्स लोड करायला… फक्त टायनीवाल्याच पेजेसवर इश्शू आहे…
तो इनवॅलिड रेफरन्सनंतर बॉडी हायजॅक तर करत नसेल?
डिसेबल करून बघ,
आयला, एरर
स्टेप बाय स्टेप करून बघ लोड.
होतय, मेनूला एरर आहे.
टायनीएमसीई ब्लॅंक पेज सर्च मार…
ह्ये बग… सेम केस राव. आधी सापडायला हवी होती. दोन दिवस फुक्कट गेले.
जे एस पानाच्या शेवटी टाका म्हणतायत.
टाकल्या
चालतंय रे
टेस्ट सर्वर अपडेट करतोय, ते झालं की रीप्रोडक्शन करून बघा.
नाही होते.
नक्की
हो
चला, टेस्टिंगवाल्यांच्या हातात देऊया आता. उद्या कळेलच परिस्थिती.
तर,
सांगायचा मुद्दा असा. की गेल्या तीन महिन्यात जेवढा झाला नसेल तेवढा डोक्याचा भुगा गेल्या दोन दिवसात झालाय. म्हणलं थोडा वाटावा ब्लॉगवर. तेवढंच उगाच काहीतरी (म्हणजे नेहेमीसारखं) लिहिल्यासारखं वाटेल.
आणि सांगायचा दुसरा मुद्दा असा की जर टायनी एमसीई वापरत असाल आणि रिकामं पान येत असेल तर इनिशिअलायझेशन स्क्रिप्ट्स पानाच्या तळाशी टाकाव्यात (खरं तर पानात काहीच टाकू नये म्हणतात… पण असो…)
आता मी माझ्या वर्ल्ड ऑफ वॉरक्राफ्टकडे वळतो. शुभरात्री, शब्बा खेर वगैरे
(शब्बा खेर ही अनुपम खेरची कोण?)
(कोणी का असेना, मी मात्र)
आपला,
~नॅकोबा
हल्ली (चायला) पोष्टी सुचत नाईयेत. म्हणजे सुचतायत पण पूर्ण नाही.
असं कसं? अर्धवट कसं सुचू शकतं ? असं होतं का कधी, काहीतरीच अपलं तुझं.
सुचू शकतं.
का?
मी जे काय बोलतोय तो प्रत्येक शब्द आणि त्यामागचं कारण माहीत असावं हा बंगलोरी नियम मला मान्य नाही.
बंगलोरी का?
कारण पुणेरी नाही म्हणून.
हो का?
बोका !
बोका कुठून आला?
बोका मऊ असतो.
हो पण आला कुठून
मऊ
कुठून
रशिया
रशिया का काय संबंध?
रशिया हा देश मला वाक्यात वापरायला आवडतो.
बरं मग?
मग नाही कप.
कपात काय
चहा, पाणी, वीज.
हं.
संपले का प्रश्न. आता मी
विचार
जर पाणी सुपर कंडक्टर तर मग सुपर ड्रायवर कोण? ख्या ख्या ख्या
फल्तू प्रश्न नकोत.
का?
या प्रश्नाला काही उत्तर नाही.
असं नस्तं. कोणत्याही प्रश्नाला उत्तर हे असतंच. फक्त ते बरोबर असेलच असं नाही. आणि चुकू म्हणून उत्तर न देणं ही एक मोठी चूक आहे.
चूकभूल द्यावी घ्यावी.
तू मला चूक दे, मी तुला भूल देतो.
चूक कशी देणार?
पुन्हा प्रश्न… चूक रे आपली हाडवैरच्या दुकानात मिळणारी, येईल की देता. बर, एक नाही मिळाली तर सरळ चुका आणायचा आणि म्हणायचं… चुका घ्या…
दवे बाई, शीर्षकाचा कुठेच काही संबंध नाही…
दवे बाई कोण ?
दवे बाई म्हणजे बाय द वे, ख्या ख्या ख्या
आयला, जमलं की तुला पण
मंग! शेवटी मन कोणाचं आहे !!!
~नॅकोबा
बरेच दिवस झाले, मनसोक्त पाचकळपणा करता आलेला नाही. मराठीत निरर्थक, आचरट, पाचकळ बोलायला मला काहीच प्रयत्न लागत नाहीत. इंग्रजीतमात्र कितीही प्रयत्न केले तरी तितकंसं चांगलं जमत नाही. आता जवळजवळ चार महिने होत आले. मी कोणाला “तू मजेत, काय सांगतोस, मगाचपर्यंत मी तुला <समोरच्यातं नाव> समजत होतो” हा वाक्प्रयोग करून चकवलं नाहीये का कोणाला “अरे, तू किती चांगला आहेस…. सध्या” असं पुणेरी तूप लावलं नाहीये. पालच चुकल्याचुकल्याशाख्खं वात्तंय.
खी खी…
चटईवर चालणारा चतुर चोर चमच्यातला चुका चाखून चरकला. “चुक्याला चव चुन्याची ?? चांगलं चाललंय” चोर चिरकला…
“चुकून, चुना चमच्यावर चढला..” चड्डीपैलवान चेतन चाचरला…
हे असं सुचतं मग उगाच…
आज एवढंच. झोप आल्ये, मन बुंगाट सुटलंय, बोटांना मात्र वेगमर्यादा आहे.
वाटलेला नवलकोल हे शब्द नवल वाटणे या अर्थानं वापरायचे होते कुठेतरी पण पोस्ट संपवायची प्रचंड इच्छा होते आहे.
उद्या बघतो जमलं तर…
आपला,
~चॅकोबा !!! (च्या च्या च्या)
अलिकडे बऱ्याच ब्लॉग्जवर वाचतोय मी, सुप्रीम कोर्टानं लिव इन रिलेशन बेकायदेशीर नसल्याचं सांगितलंय म्हणे. आधी वाचलं तर काही कळेचना लोक काय बोलतायत. पुण्यात असतो तर लगेच कळलं असतं. इथे सातासमुद्रापार असल्या गोष्टी चवीचवीनं चघळणारी चौकडी नाही त्यामुळे कळण्यास फारसा मार्ग नाही. ठिकठिकाणी चर्चा चालल्ये ती या नवीन निर्णयाची आणि समलिंगी संबंधांना परवानगी देणाऱ्या कायद्याची. एरवी असल्या (कोणत्याही सामाजिक, राजकीय इ.) विषयावर मी फारसं बोलत नाही. करायचीच असली तर आधी आचरट आणि नंतर गंभीर मतं व्यक्त करून मोकळा होतो. बाकी तसा माझा राजकारण किंवा समाजकारण या गोष्टींशी संबंध नाही आणि अभ्यास तर मुळीच नाही. (खरं तर मी पुण्याचा आहे एवढंच कारण पुरेसं आहे, पण…)
आज मी एवढं पेटायचं कारण म्हणजे च्यायला एवढी इंट्रेश्टिंग बातमी आणि एकाही मित्रानं साधी ऑनलाईन हिंट पण दिली नाही… अरे… काय चाललंय काय ! कित्येक दिवस मी या बातमीची, निर्णयाची वाट पाहात होतो… (तशी मी ‘फालतू लोकांना मारण्यास कायदेशीर परवानगी’ या बातमीचीही वाट बघतोय, आणि ती आली तरी मी काय लगेच उठून एकता कपूर किंवा हिमेश रेशमिया मागे लागेन असं नाही. हे म्हणजे आत्महत्येस परवानगी मिळाल्यास पंख्यांच्या व्यवसायास बरकत येईल किंवा टेरेस गार्डन्स मधे गर्दी वाढेल म्हणण्यासारखं आहे. ) जुन्या ऑफिसातील माझ्या एका कलीगने मला सल्ला दिला होता ‘तू लिव इन रिलेशनमधेच रहा अरे, तुला परफेक्ट आहे’. तेव्हापासून या ऑप्शनसाठी माझ्या जिवाचा चातक झाला होता. (वरचा कंस पुन्हा वाचावा). एकदा एका मुलीला ‘तू गोंडस दिसतेस’ असं सरळ तिच्या तोंडावर म्हणलं तर पुढचे पंधरा दिवस ती कॉलेजात दिसली नव्हती… त्यामुळे पर्याय खुला होऊन जो काय उजेड पडेल तो पडेल, पण पर्याय असणं महत्वाचं. यातूनच निर्णयस्वतंत्र्याचं चित्र उभारण्यास मदत होते.
या निर्णयानं काही जणांना आपले जिवलग शोधण्यास मदत होईल, मोठ्या निर्णयापूर्वी आपल्या जोडीदाराशी व्यवस्थित जुळवून घेण्यास त्यांना जास्त वेळ आणि जवळीक मिळेल. केवळ कायदा आला म्हणून आपला किंवा आपली पाल्य त्याचा वापर करेल असं तुम्हाला वाटत असेत तर परत एकदा वरचा कंस वाचा. आपण मराठी लोक ज्याला संस्कार म्हणतो ( सीरीयलमधले संस्कार वेगळे, आपले संस्कार वेगळे ) ते तकलादू नाहीत.
गे या शब्दाशी माझी जवळीक आहे ती गेमर या नात्यानं. मी गेमर आहे म्हणजे गे-मर अशा कोणत्यातरी समलिंगी संबंधांना विरोध करणाऱ्या संघटनेचा मेंबर आहे असं नाही. मी कॉम्प्यूटर गेम्स खेळतो म्हणून गेमर. मल्टिप्लेअर. कॅफेत मल्टिप्लेअर गेम्स खेळताना कमीत कमी वेळात एकमेकांना जास्तीत जास्त शिव्या देता येणं ही एक मोठी स्पृहणीय कला आहे. तिथे हा एकाक्षरी शब्द जादू करून जातो. खेळता खेळता खेळीमेळीत एकमेकांना उद्देशलेल्या या शब्दलीलांनी खेळाडूंमधली जवळीक वाढीस लागते (इथे कोणतेही चावट विचार नकोयत…) तसेच अधूनमधून घरच्यांची आठवण करून दिल्यानं खेळाडूंची कौटुंबिक ओढही वाढीस लागते.
आता गे कायदा म्हणाल तर त्याच्याशी मला खरंच काही देणंघेणं नाही. जोपर्यंत एखादा मुलगा ‘मला तुझी चड्डी आवडली’ असं माझ्या ब्लॉगवरच्या पोस्टला उद्देशून बोलतोय तोवर मला चिंतेचं कारण नाही. आणि कितीही झालं तरी तो वरचा कंस आहेच की, हिमेशवाला… या कायद्यानं अगदीच काही वाईट होईल असं नाही काही. विचार करा, एखाद्या नवसुगृहिणीला एका रम्य अनपेक्षित सायंकाळी आपला नवरा त्याच्या लंगोटी (आहा !!) मित्राबरोबर घोडा घोडा खेळताना दिसला तर बिचारीवर काय गुदरेल? त्यापेक्षा हा गुण्या आणि तो गोविंदा गुण्यागोविंदानं नांदले तर काय वाईट आहे?
प्रत्येक नाण्याला दोन बाजू आहेत. त्यातली एकच बाजू बघायची, दोन्ही बाजू व्यवस्थित बघायच्या का सरळ त्या नाण्याच्या दोन सिगारेटी घेऊन चिंता धुरात विलीन करायच्या हा ज्याचा त्याचा प्रश्न आहे.
आता एवढं लिहून मी माझी ही पोस्ट संपवतो आणि मला बातमी न सांगणाऱ्या मित्रांचा फोनवरून समाचार घेतो,
नमस्कार,
आपला,
नॅकोबा
(मी सिगरेट पीत नाही)