बरेच दिवस झाले, मनसोक्त पाचकळपणा करता आलेला नाही. मराठीत निरर्थक, आचरट, पाचकळ बोलायला मला काहीच प्रयत्न लागत नाहीत. इंग्रजीतमात्र कितीही प्रयत्न केले तरी तितकंसं चांगलं जमत नाही. आता जवळजवळ चार महिने होत आले. मी कोणाला “तू मजेत, काय सांगतोस, मगाचपर्यंत मी तुला <समोरच्यातं नाव> समजत होतो” हा वाक्प्रयोग करून चकवलं नाहीये का कोणाला “अरे, तू किती चांगला आहेस…. सध्या” असं पुणेरी तूप लावलं नाहीये. पालच चुकल्याचुकल्याशाख्खं वात्तंय.

खी खी…

चटईवर चालणारा चतुर चोर चमच्यातला चुका चाखून चरकला. “चुक्याला चव चुन्याची ?? चांगलं चाललंय” चोर चिरकला…

“चुकून, चुना चमच्यावर चढला..” चड्डीपैलवान चेतन चाचरला…

हे असं सुचतं मग उगाच…

आज एवढंच. झोप आल्ये, मन बुंगाट सुटलंय, बोटांना मात्र वेगमर्यादा आहे.

वाटलेला नवलकोल हे शब्द नवल वाटणे या अर्थानं वापरायचे होते कुठेतरी पण पोस्ट संपवायची प्रचंड इच्छा होते आहे.

उद्या बघतो जमलं तर…

आपला,

~चॅकोबा !!! (च्या च्या च्या)