एकदा एका मित्राला बळंच पिळावसं वाटलं,
त्याला विचारलं, बाबारे, तुझा जगाकडे बघण्याचा दृष्टीकोन काय ?
अत्यंत निर्विकार चेहेऱ्यानं त्याचा प्रतिप्रश्न आला,
डावा की उजवा?
त्य़ाच्या प्रश्नातले ‘जग’ उमजून मी गार पडलो.

प्रत्येकाचं जग किती वेगवेगळं असतं नाही?
माझ्या प्रश्नातलं जग अन् त्याच्या प्रश्नातले जग, काय ही तफावत.

जग संपणार, जग संपणार असं कोणी ना कोणीतरी दर काही वर्षांनी बोंबलतं. मला जगबुडीच्या बातम्यांवर विश्वास ठेवायला आवडतं. नैसर्गिक कारणानं किंवा परग्रहवासियांच्या हल्ल्यात पृथ्वी, किंवा किमान मनुष्य प्रजाती खलास झाली तर माझी काही हरकत नाही. अंतापासून अवघे दोनचार वर्ष दूर असताना मानव म्हणून आपली अवस्था काही फार बेक्कार नाही. तंत्रज्ञान आहे, खरंखोटं काही का असेना, चंद्राला धप्पा देऊन झालेला आहे, समुद्रतळाला भोक पाडून ते बुजवूनही झालं आहे. बरं चाललंय की. एकमेकांवर अण्वस्त्रे वापरून आपण अण्विक हिमयुगात कोणत्यातरी गुहेत किरणोत्साराचे अपाय सहन करत नाही आहोत हेही नसे थोडके. त्यातल्या त्यात बऱ्या युगात जग संपावं असं मानणारा हा माझा अर्धा पेला. अर्धाच, पण भरलेला…

अर्ध्या भरलेल्या या पेल्याचे दोन भाग असतात, एक रिकामा, एक भरलेला, सगळे सांगतात की भरलेला अर्धा भाग पहावा. फक्त काहीच लोक असे असतात, की जे हा भरलेला अर्धा भागही रिकामा करू शकतात, स्वतःच्या खिशात. कधीकधी सगळ्यांसमोर. यांना नशा आणतं हे अर्धं प्राशन, उरलेल्यांसाठी जे उरतं ते लोकशाहीतलं शासन.