कधीकधी मला उगाचच काहीच्याकाबही टाईप करायचा मूड येतो. काही कारण नसतानाही उगाचच खडाखड टाईप करत जावं अन् विचारही करू नये की आपण काय लिहितोय. मग कीबोर्डचा मस्त कुडकुड आवाज येतो अन् आपण महत्वाचं काहीतरी करत असल्याचा एक भास निर्माण होतो. अन् मस्त वाटतं.
उद्या सुट्टी. परवा सुट्टी. तेरवासुद्धा सुट्टी. एरवी सोमवारी सुट्टी नसते पण परवा लेबर डे आहे म्हणून सुट्टी आहे. मी परवा म्हणलो का? मला तेरवा म्हणायचं होतं. कसं आहे. की परवा रविवार आहे रविवारी सुट्टी आली की पोपट होतो. पण लेबर डे ची सुट्टी रविवारी द्यून काय उपयोग? ना??? मग सोमवारी सुट्टी आहे हे बरंच आहे की. पण सांगायचा मुद्दा असा की सुट्टी रविवारी नाही सोमवारी आहे. म्हणजे रविवारी सुट्टी नाही असं नाही. रविवारी सुट्टी आहेच. कायमच असते. रविवारची सुट्टी कुठेच जात नाही. आपणच कुठेतरी जातो रविवारच्या सुट्टीला. कारण सुट्टी असते ना रविवारी. घरी बसून काय करणार. कंटाळा येणारच. शेवटी माणून आहे. आधीपण माणूसच आहे पण “माणूस आहे” या वाक्याच्या आधी शेवटी लावतात कधीकधी. वेळ जात नाही लोकांचा. कारण सुट्टी असते रविवारी. पण रविवारची सुट्टी अन् सोमवारची सुट्टी वेगळी. सोमवारची लेबर डे. रविवारची सुट्टी रविवारची. शनिवारची पण सुट्टी आहे. ती शनिवारची. ब्ल़ॉग आहे म्हणून काय वाट्टेल ते लिहायचं याला काय अर्थ आहे? पण लिहायचं. सोडायचं नाही. कारण वेळ जात नाही. रविवारी सुट्टी आहे. पण आज तर शुक्रवार आहे. मग आज काय विषेश. आज दुबईत सुट्टी असते शुक्र है शुक्रवार है. अन् विशेष चा ष चुकलाय. ष श. दोन वेगवेगळे श आहेत, जशा रविवारच्या अन् सोमवारच्या सुट्ट्या वेगळ्या तसं. फक्त जरा वेगळं.