पावसानं खरंच वैताग आणलाय. काल थोडासा काय भिजलो आणि रात्री लगेच हुडहुडी भरून अंग दुखून कसकस जाणवायला लागली. मग काय, गपचूप झोपलो क्रोसीन घेऊन. घरापासून इतकं दूर असताना बरं नाहीसं वाटण्याचा हा माझा पहिलाच अनुभव. आई आणि आजीची फार आठवण आली. आज दिवसभर घरीच होतो, त्यात दुपारी एक मस्त भयाण स्वप्न पडलं… मज्जा आहे.

आज दिवसभर तरी बरं वाटलं. दुपारी थोडं काम केलं, थोडी विश्रांती घेतली आणि पिकासावर फोटोतील चेहेऱ्यांना नावं देत बसलो होतो. (वेब आल्बम्स नाही, पीसीवर इन्स्टॉल केलेलं पिकासा) फार मस्त वाटलं. गेल्या वर्षी शाळेचं रीयुनियन आयोजित केलं होतं तेव्हा माझं फ्लेक्स मधील कौशल्य वापरून मी एक छान प्रेझेंटेशन तयार केलं होतं, तेव्हाचे फोटो आजूनही पीसीवर होते. आज त्यातील चेहेऱ्यांना नावं जोडताना आपोआपच तो शाळेचा नॉस्टेल्जिक प्रवास घडला. शाळेतले मित्र, आधीच्या ऑफिसातले कलीग्ज , तिथलं मांजर अशा सगळ्यांशी नकळत भेट झाली. मस्त वाटलं.

इकडे मी मांजरं फार दिसत नाहीत… पुण्यात असताना दिवसाला किमान तीन मांजरं दिसायची इकडे महिन्यातून तीन दिसली तरी फार.

आता मांजरांच्या फार तपशीलात न जाता मी ही पोस्ट संपवतो.

आपला, (मिवमिवाटास विरळा)

~नॅकोबा