पूर्वार्ध : चष्टगो – १

पिंगपिंगसेन हे क्वाग्रीच राजघराण्याचं शेंडेफळ. बबन क्वाग्रीच हा त्या सत्तेचा चौथा वारसदार. वास्तविक बबन स्वतः तसा साधाच, स्वभावाला मृदू. एरवी राजसत्तेवर आलाच नसता. बबनचा भाऊ, अजिंक्य क्वाग्रीच हा एक अतिशय शूर, मुत्सद्दी राजा. त्याच्या अल्प कारकीर्दीत त्यानं आपासच्या सर्व राज्यांशी योग्य ते सर्व मार्ग वापरून शांतता नाहीतर सख्य प्रस्थापित केलं होतं. सैन्याची व्यवस्थाही अगदी चोख होती. बिचारा ड्रॅगनच्या अपघातात गेला.

अजिंक्यला एक मुलगा होता ‘लवकरच’. तो तर महायोद्धा म्हणून प्रसिद्ध. ‘लवकरच येत आहे’ अशी आरोळी ऐकली की शत्रूचे सैनिक चळाचळा कापायला लागायचे. बापाच्या अपघाती मृत्यूनंतर त्याचा काका सत्तेवर आला. ही बातमी कळल्याच्या तिरऱ्याच दिवशी लवकरच त्याच्या छावणीसकट गायब झाला. लोकांमधे अनेक अफवा आहेत पण जो एक घाबरलेला सैनिक सापडला त्यानं सांगितलं की लवकरच नं स्वतःचा प्रचंड शक्तिशाली स्फोट घडवून आणला, छावणीतल्या सगळ्यांची वाफ केली आणि नंतर अंतर्धान पावला. तेव्हा हा सैनिक अंघोळ करत होता म्हणे…

मिंगमिंगलेन बस्तिडा, शुशार बस्तिडा या राजाचा एकमेव वारस… मोठ्या प्रयत्नानंतर राजाला मिळालेलं हे रत्न. शुशार राजानं आधी खूप उपाय करून पाहिले, बडे बडे हकीम झाले, वैद्य झाले, देशोदेशीचे विद्वान झाले, अगदी तांत्रिक मांत्रिक सुद्धा झाले पण परिणाम शून्य, शेवटी या सर्वांना कंटाळून राजानं लग्न केलं… बाकी हा राजा तसा कर्तुत्ववान होताच… लवकरच शोधण्यासाठी यानंही जंग जंग पछाडलं पण काही हाती लागलं नाही. त्या घटनेलाही आता चार वर्षं उलटली होती.

आज मात्र तो अंघोळ्या सैनिक हैराण झाला होता. दोन्ही प्रधान ‘टाटा’ म्हणून गेल्यावर हा हळूच त्याच्या अदृष्य वेशातून बाहेर आला आणि नुकतंच कुलूपबंद केलेलं दस्ताऐवजांचं कपाट त्यानं मोठ्या शिताफीनं उघडलं… समोर बघतो तर एक ससा आ वासून उभा… “शिट्.. पासवर्ड… लागली वाट !”, वैतागून अंघोळ्या स्वतःशीच म्हणाला… काहीतरी करायलाच हवं होतं… त्या कागदावरचं  त्याच्या दृष्टीस पडलेलं शेवटचं वाक्य एकसारखं त्याच्या मनात घुटमळत होतं…

“लवकरच येत आहे….“